Whispering-Sons-KBL1

Whispering Sons

Twee jaar na de winst op Humo’s Rock Rally

Ik zou willen schrijven dat ik Whispering Sons omstreeks middernacht in een met sneeuw bedekt naaldbos heb gesproken, maar Belgiës beste post-punkers blijken tóch stervelingen te zijn. Op café dan maar, waar hun kledij de allesoverheersende kleur van hun muziek weerspiegelde: pikzwart.

Sander Hermans (toetsen): “Exact twee jaar geleden zaten we in de preselectie van Humo’s Rock Rally. We waren dolblij dat we de top 100 hadden gehaald. Dat we dat spel écht gingen winnen, hadden we nooit verwacht.”

Kobe Lijnen (gitaar): “We waren alleszins niet de vaardigste muzikanten van de wedstrijd. Maar we geloofden wél in wat we brachten. Terwijl veel bands meer bezig waren met hun imago dan met hun muziek.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Wat herinner je je nog van de finaledag in de AB?
Fenne Kuppens
(zang): “Dat ik vooral veel goesting had om te spelen. Ik had geen stress, ik voelde het alleen maar kriebelen: ‘Nu wil ík dat podium op.’ We hebben eigenlijk nooit gestreefd naar een set die de winst zou kunnen opleveren. We hebben ons gewoon alle vijf helemaal gegeven.”

Zou je jonge bands aanraden om aan Humo’s Rock Rally deel te nemen?
Kobe: “Ja, ondanks het feit dat de Rock Rally al lang niet meer de enige muziekwedstrijd is: elke provincie heeft een talentenjacht en Studio Brussel heeft De Nieuwe Lichting. Toch is Humo’s Rock Rally de relevantste wedstrijd waarbij het livegegeven nog centraal staat.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Fenne: “Maar hecht wel niet té veel belang aan je prestatie in zo’n talentenjacht. Twee jaar geleden hadden we onze demo’s ook naar Limbomania gestuurd, de Limburgse muziekwedstrijd, georganiseerd door Muziekodroom. We hebben toen niet eens de voorrondes gehaald. Wat Muziekodroom niet belette om ons, na Humo’s Rock Rally, uit te nodigen om artist in residence te worden. (lacht)

“Als je je laat inspireren door de jaren tachtig ben je meteen een eighties revival band. Alsof we niets nieuws doen met die invloeden.”

Vanuit commercieel oogpunt breng je na zo’n winst best zo snel mogelijk een debuutplaat uit, kwestie van te profiteren van de buzz.
Fenne: “Maar wij hadden toen nog niet genoeg nummers. Mensen verwachten natuurlijk dat we onze winst bevestigen, maar dat hoeft toch niet meteen te gebeuren? We hebben in tussentijd ook niet stilgezeten: we hebben meermaals Europa doorkruist én heel wat nieuwe songs geschreven. Pas vorige zomer waren we klaar om aan een debuut te beginnen denken. En jawel, het is gebeurd: in januari hebben we ons allereerste album ingeblikt, samen met producers Micha Volders (ex-El Guapo Stuntteam, nu Meteor Musik en Chrome Brulée, red.) en Bert Vliegen (Sophia en Teen Creeps, red.). We plannen de release na de zomervakantie.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Geweldig nieuws! Wat mogen we van dat debuut verwachten?
Sander: “Whispering Sons, maar met meer kronkels en bochten. Voordien zochten we een goeie groove en bouwden daar dan een lied rond. Nu hebben we niet elke song op dezelfde manier aangepakt. Er zijn gekke maatwissels, vreemde klanken, ongewone composities. Door samen te werken met externe producers hebben we ons geluid ook breder getrokken.”

Is er al een titel?
Fenne: “Zeg! Wij zijn al blij dat we in de studio zijn geraakt.”

En zit er een single tussen?
Sander: “Daar hebben we eigenlijk nog niet over nagedacht.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Verklaart dat waarom jullie zelden airplay krijgen?
Fenne: “Geen idee. Ze pikken ons alleszins niet op.

Kobe: “Na de Rock Rally hebben we even geprobeerd om op de radio te komen. Maar de single ‘Performance’ was waarschijnlijk niet toegankelijk genoeg. Dat geeft niet: optredens zijn belangrijker voor ons dan airplay. We doen sindsdien geen moeite meer.”

“Net onder de radar vind je tal van fantastische bands. Je moet alleen niet rekenen op de radio om die groepen te vinden.”

Komen jullie geregeld samen om een strategie uit te denken: cryptische boodschappen via sociale media, welgemikte promo’s, zulke dingen?
Fenne: “Het kost ons al veel moeite om een foto op Facebook of Instagram te zetten. We hebben geen businessplan, want we willen niet het merk Whispering Sons verkopen – dat voelt hypocriet. De muziek moet voor zich spreken.”

Kobe: “Waar we wél op letten is een logisch verloop: na een albumrelease moet je geen jaar wachten vooraleer je tourt.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Hoe schrijven jullie een nummer?
Kobe: “Het begint bij een idee. Daar proberen we dan met de groep een song uit te kneden.”

Fenne: “Achteraf werk ik aan de zang en tekst. Ik doe dat graag op mezelf, met een koptelefoon en een micro in mijn slaapkamer. Een lastig proces. Als de vocals niet lukken, schrappen we de song.”

Herinneren jullie nog jullie allereerste optreden?
Kobe: “Natuurlijk: 2013, op een KAJ-fuif in Limburg. We waren gevraagd door vrienden en hebben toen overhaast een set in elkaar gebokst: een heleboel covers en enkele eigen nummers. Slecht, hoor. (lacht)

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Sander: “Fenne was toen pas bij de band gekomen. Voordien speelden we covertjes met de jongens. Joy Division, The Cure, The Horrors: de usual suspects. Toen we ook zelf eens een nummer wilden schrijven, beseften we: onze stemmen zijn niet om aan te horen. (lacht) We hebben Fenne gevonden via Soundcloud, waar ze enkele mooie liedjes had gedeeld.”

Fenne: “Whispering Sons was mijn allereerste band. Spannend dus, maar de bal ging pas twee jaar later écht aan het rollen. We namen toen deel aan de studentenwedstrijd Rock Race in Brussel. Tijdens dat concours hebben we ons geluid gevonden: eighties en intens. Ik begon ook te bewegen op het podium, iets wat sindsdien een beetje uit de hand is gelopen. (lacht) We hebben de Rock Race toen gewonnen.”

Sander: “Daarna ging het snel. Alsof we de fase van de plaatselijke jeugdhuizen hebben overgeslagen door de Rock Race en Humo’s Rock Rally te winnen.”

“Werk aan je nummers en speel veel samen. Instagram en Facebook komen later wel.”

Jullie worden vaak met Sisters Of Mercy vergeleken. In een interview zeiden jullie daarop: “Wie zijn die Sisters Of Mercy eigenlijk?”
Kobe: “(lacht) Ik kende ‘Temple Of Love’ doordat ik elk jaar luister naar de Tijdloze. Verder wist ik niets van die band af. Mijn gitaargeluid heb ik vooral van hedendaagse bands. The Horrors, Soft Moon, of Editors vóór ze op het stadion mikten.”

Fenne: “De jongens kwamen steeds af met al die post-punktoestanden. Heb ik toch even moeten googelen. Ik zet eigenlijk niet graag een stempel op muziek.”

Sander: “Wat ik vooral vreemd vind aan die Sisters Of Mercy-vergelijkingen, is dat bepaalde muziekstijlen níét met hun voorgangers vergeleken worden. Tame Impala, overduidelijk geïnspireerd door The Beatles en The Beach Boys, worden als een frisse band omschreven. Maar als je je laat inspireren door de jaren tachtig ben je meteen een eighties revival band. Alsof we niets nieuws doen met die invloeden.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Is het moeilijk om als gitaarband te overleven in een muzieklandschap gedomineerd door popacts als Bazart en Oscar And The Wolf?
Kobe: “Gitaarmuziek gedijt hier in de underground. Net onder de radar vind je tal van fantastische bands. Je moet alleen niet rekenen op de radio om die groepen te vinden.”

Sander: “Bazart en Oscar And The Wolf worden natuurlijk door enorme, commerciële bedrijven ondersteund. Maar ik moet toegeven: ik snap dat hun songs – slim en aanstekelijk – aanslaan. Voor hun ambacht kan je niet anders dan respect hebben.”

Fenne: “We zullen in dit huidige landschap wel nooit rond kunnen komen met Whispering Sons. Nu werken we allen halftijds en dat zie ik niet snel veranderen.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Deze zomer speelden jullie 27 shows in 35 dagen in onder meer Italië, Oostenrijk, Zwitserland en Griekenland. Gaan jullie graag de hort op?
Fenne: “Je hoort bands geregeld klagen over buitenlandse tournees. Snap ik niets van: je bezoekt prachtige steden én mag er nog eens optreden ook. We hebben ook een goeie booker waardoor accommodatie altijd bij een optreden is inbegrepen.”

Kobe: “Ik was deze zomer ook blij verrast door de opkomst. We hadden nog niet eerder in Budapest gespeeld en toch stonden daar al fans met een T-shirt van Whispering Sons: ‘We hebben die online gekocht, we volgen jullie al jaren!’ Waanzinnig.”

Fenne: “Na elk optreden verzamelen we aan de merch table om onze fans te ontmoeten. Prachtige mensen. Ongeduldig soms: ‘Wanneer komt die nieuwe plaat toch uit?’ (lacht)

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Hebben jullie nog een laatste tip voor al die jonge bands die momenteel experimenteren in de garage van hun ouders of knokken in Humo’s Rock Rally?
Fenne: “Doe wat je wil doen.”

Kobe: “Verwacht niet dat alles vanzelf komt. Als band moet je hard werken en doorzetten.”

Sander: “En vooral: werk aan je nummers en speel veel samen. Instagram en Facebook komen later wel.”

whisperingsons.com