Tine Reymer en Caroline Werbrouck

Muzikale vrouwen, niet altijd kortgerockt

Lang leve The Bangles en The Donna’s! De tijd dat rocken een exclusief mannelijke aangelegenheid was, ligt al ver achter ons. Steeds meer meisjes vinden hun weg naar het podium; dit jaar kaapte een dame zelfs de Zamu Award voor beste muzikante weg. Isolde Lasoen (Daan/Skeemz/Billie King) gaf haar mannelijke collega’s het nakijken. Of het anders is om met meisjes muziek te maken, vroegen we ons ook bij Poppunt af. We staken ons licht op bij twee straffe frontmadammen: Tine Reymer en Caroline Werbrouck.

Tine Reymer

Tine Reymer straalt. Hoe kan het ook anders: ze is naast de trotse mama van Charlie ook de frontdame van de vrouwenpoprockformatie Billie King. Vijf meiden die lekkere poprock spelen, iets wat ze naar eigen zeggen al jaren wou, maar het kwam er maar niet van. In de periode na Flowers For Breakfast – met Zita Swooner Tom Pintens – schreef ze wel al een plaatje bijeen. Dat is nu Billie King’s eerste wapenfeit.

Je debuutplaat, ‘There You Go My Love’, is grotendeels geschreven voor er sprake was van Billie King. Is dat niet een beetje vreemd voor iemand die er al lang van droomt een meidengroep op te richten?
Tine: “Misschien wel. Ik ben vertrokken vanuit de vraag of het zou lukken om een band met enkel meisjes bijeen te krijgen. Ik dacht van wel, maar in de praktijk bleek dat niet zo simpel. Ik heb toch drie jaar lopen zoeken naar de juiste muzikanten. Isolde Lasoen (drums) en Chantal Willie (bas) hebben de plaat deels mee ingespeeld, Nele De Gussem (gitaar) en Sarah Gillis (toetsen) zijn er pas achteraf bijgekomen. Bij Billie King is het dus allemaal een beetje in de omgekeerde volgorde gegaan. Het is wel de bedoeling dat we de volgende plaat samen opnemen. Ik blijf wel de songleverancier; ik ben daar nogal koppig in omdat ik het heel moeilijk vind om samen te schrijven. Met Tom (Pintens, nvdr),  lukt dat wel: we kunnen op mekaars werk een melodie en een tekst schijven, maar we werken er wel apart aan. Bij Flowers For Breakfast ging het er ook zo toe.”

Was Billie King eigenlijk als statement bedoeld of als persoonlijk experiment?
Tine: “Een persoonlijk experiment! Dat vind ik een goede omschrijving (lacht). Het was inderdaad een bewuste keuze, dus je zou al snel kunnen denken: ‘Ha, daar staat een feministe op de barricades!’ Dat is absoluut niet het geval. Voor mij is er geen onderscheid in vrouwelijke of mannelijke muzikanten. Wel in goede en minder goede muzikanten.”

Maar het is wel zo dat er weinig meisjes rock- of popmuziek spelen… Heb je daar zelf een verklaring voor?
Tine: “Ik weet het niet echt. Misschien dat veel meisjes er niet voor willen gaan en het louter beschouwen als een hobby? Ik kan er eigenlijk geen reden voor verzinnen. Ik heb even gedacht: ligt het aan de natuur? Of het moederschap? Er lopen inderdaad veel meer mannen rond in deze branche.”

Misschien staan mannen liever op een podium dan vrouwen?
Tine: “Denk je dat? (lacht) Ik voel me alvast goed op een podium; ik moet me niet forceren om er te gaan staan. Geen van de meisjes bij Billie King heeft er last van. Ik voel wel dat we nog een echte groep moeten worden. Als we op een podium dicht bijeen staan, spelen we beter. Alles moet nog een beetje beter ineen klikken, maar daar werken we hard aan. We gaan stapje voor stapje vooruit. Van nul beginnen met een soort ‘nieuw huwelijkske’ betekent dat je elkaars smaken en verschillen leert kennen. Ik vind dat eigenlijk wel fijn. Het kan een lange reis worden zo. Klinkt zo Bond Zonder Naam (lacht) ‘Samen op een lange reis’.”

In jullie liveset spelen jullie vaak twee covers van twee rockvrouwen: ‘Have Mercy On Me’ van Loretta Lynn en ‘Dress’ van PJ Harvey. Toeval?
Tine: “Neen, eigenlijk niet. Het viel me vandaag zelfs op toen ik de platenwinkel buitenstapte: ik had alweer twee cd’s van zangeressen gekocht. Ik grijp blijkbaar sneller naar vrouwen dan naar mannen. Daar zit eigenlijk niets achter, gewoon een kwestie van persoonlijke smaak. Sowieso is een stem voor mij wel een graadmeter of ik iets goed vind of niet. Het is het eerste wat mij opvalt en als ik daar niet voor val, ben ik vaak al niet meer geïnteresseerd.”

Tom Pintens is jouw congenial double. Je hebt al aangegeven dat je heel goed met hem kan samenwerken. Stel dat hij de volgende plaat niet kan producen, ben je dan van plan om de lijn door te trekken en er een vrouwelijke producer bij te halen?
Tine: “Ik kan er zo niet meteen één bedenken. Sheryl Crow en PJ Harvey zijn vaak co-producer op hun eigen platen, maar anders? Ik heb er wel al over nagedacht om vrouwelijke roadies en een vrouwelijke klankman te nemen. Een gedachte die ik snel weer opgeborgen heb, want op den duur zouden we een rijdende bus met een soort lesbisch bataljon worden (lacht). Ik ben heel blij dat we daar een goede balans in gevonden hebben. Al worden ons management en boekingen ook door een jonge vrouw gedaan, waardoor er wel een sfeertje van ‘de vriendinnekes gaan op stap’ heerst. Erg fijn.”

Vijf meisjes op het podium… ik kan me voorstellen dat er nogal wat reactie komt vanuit het publiek?
Tine: “Dat valt heel goed mee. We hebben natuurlijk wel een stap overgeslagen door niet in cafés te gaan spelen, waar je veel ‘vettige praat’ te horen krijgt. Tegenwoordig worden de zalen bevolkt door brave mannen en jongens. Ik was het eigenlijk al een beetje vergeten, maar Peter vertelde me onlangs nog dat ik in Petrol tegen het publiek had gezegd: ‘Dit is hier nu echt wel de plek om “tetten bloot!” te gaan roepen’. Dus blijkbaar doe ik het mezelf dan maar aan (lacht).”

Heb je er ondertussen geen spijt van dat je met allemaal meisjes op het podium staat. Elk interview dat ik met jou gelezen heb, gaat bijna uitsluitend daarover. Hangt dat je voeten nog niet uit?
Tine: “(lacht) Het is heel fijn dat we op deze manier de poort op een kiertje krijgen en zeggen: komaan meisjes, als jullie zin hebben, kruip op een podium, gord je gitaar om en ga gewoon spelen. Volgens mij zijn de muziekscholen overbevolkt met meisjes. De laatste jaren vang ik meer en meer namen op van meisjes die ook pop en rock spelen. Het is een opgaande trend, die ik alleen maar kan toejuichen. Vreemd vind ik wel dat ik me blijkbaar steeds moet verantwoorden waarom ik met enkel vrouwen speel. Ik heb daar eigenlijk niks zinnigs over te zeggen.”

Caroline Werbrouck

Caroline Werbrouck was al langer gebeten door de muziekmicrobe maar pikte pas op haar dertigste voor het eerst een gitaar op. Ze maakte haar debuut bij de Antwerpse punkband Not Yet, The Clitpunkinvasion. Eind vorig jaar bracht ze als Mono’kiri een soloplaat uit en met het trashy damesduo Suspicious en haar band Hara’Kiri bestormt ze al jaren binnen- en buitenlandse podia. Dat fun, punk en Hara’Kiri geweldig goed samengaan, vonden ze zelfs in CBGB’s in New York!

De drummer is de enige man in Hari’Kiri. Als jullie spelen, verkleedt hij zich vaak als vrouw. Op jullie verzoek?
Caroline: “(lacht) Tegenwoordig doet hij dat niet meer. Hij heeft nu trouwens een serieuze baard. In het begin verkleedde hij zich vaak als vrouw omdat hij dat heel plezant vond. Hij deed niets liever dan in een panty rondlopen. Verder zat daar niet zoveel achter. Wij waren toevallig allemaal vrouwen dus het kwam wel goed uit.”

In al je bands spelen meerdere vrouwen. Heb je ooit in een band gezeten waar je de enige vrouw was?
Caroline: “Dat overkomt me nu pas met mijn soloproject Mono’Kiri. De plaat heb ik grotendeels alleen bij me thuis heb opgenomen, al zijn er wel een paar gastmuzikanten komen meespelen: Luc Waegeman (ex-Starfighter, Needle and the Pain Reaction), Dave Schroyen (Millionaire), Graig Ward (ex-dEUS). Om de set live te brengen, heb ik me omringd met de mensen van COEM (Coin Operated Entertainment Machine). Voor het eerst in mijn leven ben ik het enige meisje op het podium. Of het echt een verschil maakt om alleen maar met mannen in een band te spelen, kan ik nog niet zeggen omdat we nog niet op tournee zijn geweest. Het meeste ben ik al met Suspicious onderweg geweest. Dat is vrij makkelijk omdat we maar met twee zijn: mezelf en Suspiria Franklyn, een Portugese.”

Hoe zijn jullie elkaar tegengekomen?
Caroline: “Zij speelde in Les Baton Rouge, een Portugese groep die vanuit Berlijn opereerde. Toen die een paar jaar geleden een tournee door België en Nederland deed, verzorgde Hara’Kiri het voorprogramma. Zo zijn we vriendinnen geworden. Nadien bleven we contact houden en vroeg ze me voortdurend om naar Berlijn te komen om samen te feesten. Uiteindelijk ben ik naar daar afgezakt en toen ik er was, zijn we samen een groepje begonnen.”

Dus geen verborgen feministische agenda?
Caroline: “Absoluut niet (lacht). Bij Suspicious zitten we qua teksten misschien sneller op dezelfde golflengte omdat we twee vrouwen zijn, maar dat is het dan. Het touren met twee vrouwen is ook wel heel plezant. We hebben alleen maar een klein autootje nodig waar we onze versterkers kunnen inproppen.”

Zou je op dezelfde manier kunnen touren met een man die niet je partner is?
Caroline: “Dan moet het echt wel al een hele goede vriend zijn. Ik denk dat het sowieso makkelijker is met een vrouw. Met Hara’Kiri is het ook altijd heel plezant on the road, gewoon omdat we heel goede vrienden zijn. Gelukkig ken ik de mensen van mijn nieuwe band ook al langer want als je samen muziek maakt, moet je je wel bloot geven!”

Je staat doorgaans met veel vrouwen op het podium. Is ‘tetten bloot!’ een veelgehoorde uitdrukking vanuit het publiek?
Caroline: (lacht) “Van schunnige opmerkingen hebben we eigenlijk nog nooit veel last gehad. Dat heeft misschien te maken met het circuit waarin wij spelen: in het underground punkmilieu valt dat erg goed mee. Ik denk wel dat je je als vrouw net iets harder moet bewijzen om gerespecteerd te worden. Dat hebben we duidelijk met Suspicious ondervonden toen we vorig jaar aan de Humo’s Rock Rally deelnamen. Op het forum stond een opmerking in de trant van ‘ze hebben waarschijnlijk ergens een underground producer die hun nummers schrijft’. Dat krijg je dan. (lacht) Het is typerend dat men ervan uitgaat dat je als vrouw geen nummers maakt zoals wij die brengen. Wij schrijven wel degelijk alles zelf en we hebben er eens goed om gelachen: ‘dat is waar, we hebben die opgesloten in de kelder en af en toe laten we die eens naar boven komen om te componeren’.”

Jou teksten zijn nogal expliciet en seksueel getint. Wordt dat makkelijk aanvaard van een vrouw?
Caroline: “Ik trek mij dat niet aan. De mensen die mij kennen weten dat ik geen slet ben. Ik zie niet in waarom ik die teksten niet zou kunnen of mogen schrijven. Soms voelt het wel alsof ik mensen in mijn dagboek laat lezen maar ik heb geen andere keuze. Als je mensen wil raken, moet je eerlijk zijn. Het moet uit je hart komen en puur zijn. Het valt wel op dat vrouwen er doorgaans minder problemen mee hebben.”

Je soloplaat heet ‘Surviving On Dreams And Casual Sex’. Fijne titel.
Caroline: “Dank je wel. (lacht). Dit is een goed voorbeeld van wat ik net zei: meisjes reageren leuker op mijn teksten. Ik denk dat ze er zich ergens in herkennen. Veel vrouwen zijn me al komen vertellen dat ze de plaattitel tof vonden. Mannen hebben er nog maar zelden iets over gezegd. Ze denken er het hunne van of ze fronsen eens bij het lezen, maar ze zullen me er zelden over aanspreken.”

Met Suspicious spelen jullie vaak in het buitenland en jullie doen zo goed als alles zelf. Is het makkelijk om optredens te versieren?
Caroline: “Eigenlijk mogen we op dat vlak niet klagen. We speelden al een paar keer in New York en Providence. Daar gaat dat vrij vlot al krijg je in New York vaak ‘door deals’ aangeboden. Je krijgt het entreegeld dat voor je show betaald wordt. In Berlijn ging het aanvankelijk iets moeilijker, maar uiteindelijk is de muziekwereld klein. Je ontmoet voortdurend mensen die mensen kennen die jij kent.”

Jullie gaan binnenkort terug naar Portugal. Naar het schijnt zijn de Portugezen een heel dankbaar en uitbundig publiek.
Caroline: “Dat is echt fantastisch. We gaan er voor de vierde maal heen en de laatste keer moest ik er twee mensen hun rijbewijs signeren! Ik vroeg hen nog ‘is dit wel legaal?’ maar er was geen houden aan. Ze moesten en zouden mijn handtekening erop hebben. De mensen laten zich er helemaal gaan en als het publiek helemaal mee is, word je vanzelf wat wilder. Het overkomt me dan dat ik dingen doe waarna ik denk: waar sta ik hier eigenlijk? (lacht).”

Billieking.com
Harakiri.be
Suspicious.be
Monokiri.be