Slow-Crush-KBL1

Slow Crush

“We gaan onze punkroots nooit achterlaten.”

Airplay op BBC Radio 1 en een paginagroot interview in metaltijdschrijft Kerrang!: weinig Belgische artiesten krijgen nog voor hun debuut verschenen is al zoveel internationale exposure. Het overkwam de Leuvense shoegazeband Slow Crush, die amper twee jaar bestaat. “Onze ambitie? Zoveel mogelijk spelen en nieuwe plaatsen leren kennen.”

Zangeres-bassiste Isa Holliday staat ons te woord net voor ze weer op tournee vertrekt. Slow Crush trekt met de Finse band Mumrunner naar Nederland, Zweden en Duitsland. In december volgen nog enkele concerten in Engeland, waar Holliday zelf is geboren. “Eerder dit jaar zijn we al een week op tour geweest met Sons Of A Wanted Man, maar dit is de eerste keer dat we langer dan een week de hort opgaan. Meestal regelen we de optredens in het buitenland zelf met lokale promotors.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Van optredens op poten zetten tot platen verkopen na de show: de do it yourself-mentaliteit zit stevig ingebakken bij Slow Crush. Holliday, gitaristen Jelle Ronsmans en Jan Jouck, en drummer Steven Cammaerts komen dan ook uit de hardcore- en punkscene. “Jelle, Steven en ik kennen elkaar van bij In Arm’s Reach en Justice en wilden eens iets anders doen. Niet omdat er iets mis is met hardcore – Jan speelt nog steeds in X Devour X en Steven speelt nog in Still X Nothing – maar ik denk dat elke muzikant evolueert. En misschien zijn we ook een beetje kinderen van onze tijd, en die is wat vluchtiger op muzikaal vlak. We luisteren eigenlijk al lang naar shoegaze. We worden vaak vergeleken met Slowdive en My Bloody Valentine, en dat is een grote eer, maar we zijn vooral beïnvloed door recentere bands als Nothing, Whirr en Pity Sex. Die laatste band heeft ook een zangeres en had misschien wel de grootste impact op mij. We zijn vrij spontaan in het genre gegroeid. De combinatie van zware gitaren en een dromerige stem sprak ons meteen aan.”

En zo nam Slow Crush eind 2016 meteen een eerste ep op, helemaal DIY in de living van een van de bandleden. Hun eerste show vond plaats in het Leuvense Rock Café in maart 2017 en een maand later mochten ze al aantreden op het grote Roadburn Festival in Tilburg, hét mekka voor liefhebbers van stoner, doom, psychedelische en andere bijzondere metal. “De organisatoren van Never Mind The Hype (onafhankelijk muziekplatform uit Nederland) hadden ons ergens opgepikt en waren meteen verkocht. De opkomst was overweldigend, iedereen in het publiek was mee. En we hadden nog niets uitgebracht. Pas in mei van dat jaar verscheen onze eerste ep, ‘Ease’.”

“We krijgen dagelijks berichten van muziekliefhebbers van over de hele wereld, van Mexico over Duitsland tot de Filipijnen.”

Hoe zijn jullie bij het Londense Holy Roar terechtgekomen? Dat is een grote speler in de wereld van metal, punk en hardcore.
Isa: “Alles is vrij snel gegaan. Nadat we de plaat in november 2017 hadden opgenomen in The Ranch in Southhampton hadden we wat rondgemaild, en er was meteen interesse van Holy Roar. Ze brengen inderdaad vooral metal en hardcore uit, maar hun visie ligt dicht bij die van ons. Holy Roar is een beetje vergelijkbaar met het toonaangevende Deathwish in de Verenigde Staten. Onze plaat is trouwens via dat label in Amerika uitgekomen en was meteen uitverkocht.”

In januari werd de song ‘Sway’ opgepikt door BBC Radio 1.
Isa: “Dat was echt zot. Plots kwam die mail met de vraag om de teksten door te sturen. Zonder dat we iets gepusht hadden. In de zomer stonden we ook in Kerrang!, een Brits magazine dat ik vroeger heel vaak gekocht heb. Ik dacht na het gesprek met de journalist dat het een klein artikeltje zou worden, maar we kregen een volledige pagina. We zijn bovendien ook geen typische Kerrang!-band. Toch heeft onze plaat een score van 4 op 5 gekregen. Daardoor hebben heel wat metalliefhebbers ons leren kennen. We krijgen sindsdien dagelijks berichten van muziekliefhebbers van over de hele wereld, van Mexico over Duitsland tot de Filipijnen.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

“We zijn van plan om in maart naar Amerika te trekken. We zijn gevraagd voor het festival DreamGaze ATX in Austin, Texas. Dat aanbod is er gekomen dankzij airplay op DKFM, een lokale radiozender gespecialiseerd in shoegazemuziek.”

Kunnen jullie al dat touren combineren met een werkleven?
Isa: “We hebben allemaal een job, maar gelukkig zijn onze bazen flexibel. Al onze vakantiedagen gaan wel naar optredens in het buitenland, maar dat vinden we niet erg. Touren beschouwen we ook een beetje als vakantie, en we blijven nieuwe plekken ontdekken. Zo hebben we op geweldige festivals zoals Fluff Fest in Tsjechië mogen spelen.”

Hebben jullie nog andere memorabele optredens achter de rug?
Isa: “Een spinal tap-verhaal: bij een optreden in Polen hadden we een wel erg vreemde geluidsman. Toen we het volgende nummer wilden inzetten, begon hij ons te onderbreken. Iemand in het publiek pikte dat niet en die twee begonnen te vechten. Gelukkig is het allemaal goed afgelopen. Het incident zorgde wel voor extra ontlading in het publiek. Voor de rest zijn onze fans brave mensen hoor.”

“Compassie is de rode draad in mijn teksten.”

“Onze releaseshow eind september in Aarschot was er ook eentje om te onthouden: de opkomst was enorm, en met bevriende bands op de line-up (Sons Of A Wanted Man, Universe, Soul Grip, Bleak) was het één groot feest. Het was ook geweldig om eindelijk onze nieuwe nummers aan het publiek te kunnen voorstellen. Maar eigenlijk vinden we alle optredens, groot of klein, leuk om te doen.”

Voelen jullie je thuis in het shoegazehokje?
Isa: “Ja hoor, maar volgens sommigen klinken we steviger dan de gemiddelde shoegazeband. Heavy pop vind ik ook een mooie omschrijving. Mijn stem is niet die van een doorsnee shoegazeband. Eigenlijk spelen we een mix van alles waar we zot van zijn. Wat ook cool is, is dat alle bands in het genre iets anders doen. Kijk maar naar Oathbreaker, Newmoon, The Spectors … Geen enkele band klinkt hetzelfde, ook internationaal niet. Ik moet nu aan de ‘blackgaze’ (een mix van black metal en shoegaze, red.) van Alcest en Deafheaven denken.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Zijn jouw de teksten sociaal en politiek geïnspireerd, zoals bij punkmuziek, of eerder persoonlijk?
Isa: “Het is een mix van de twee. We zijn nog altijd punk- en hardcore-minded en de attitude van die scene heeft ons altijd aangesproken. De helft van de band is ook vegan, de andere helft is vegetariër. Dat is ook nog een overblijfsel van ons verleden. En met ‘Tremble’ hebben we bijvoorbeeld een echte protestsong. Het gaat niet alleen over de onmacht van de mens, maar ook over dierenrechten, huiselijk geweld, vluchtelingen … eigenlijk over alle machtelozen op deze wereld. Iemand zei me dat compassie de rode draad is in mijn teksten, en ik denk dat dat wel klopt. Het klinkt misschien melig maar ‘draag zorg voor jezelf en anderen’ is onze centrale boodschap. De gedachte dat iedereen elkaar moet helpen om er te geraken vinden we wel mooi. En dat halen we niet uit een boek of zo. We schrijven onze muziek vanuit het hart; we zijn niet echt boekenverslinders of filosofen.”

Hebben jullie nog specifieke ambities voor de toekomst?
Isa: “Zoveel mogelijk spelen en nieuwe plaatsen ontdekken. Touren in de VS is een grote droom, en die gaan we volgend jaar waarmaken. Verder staat spelen in de AB ook op onze bucketlist, maar we gaan ons daar niet op fixeren. We hebben al op grote en kleine festivals gestaan, tussen punk, metal en hardcore. Dat is het leukste om te doen. Een groot festival zoals Pukkelpop zou uiteraard geweldig zijn, maar we gaan onze roots nooit achterlaten.”

 slowcrush.bandcamp.com