Peter-Verstraelen-51Head

Peter Verstraelen

25 jaar hard werken

Wie Belgische acts als Triggerfinger, Intergalactic Lovers, The Sore Losers … wil boeken voor een concert, komt onvermijdelijk in contact met Peter Verstraelen. Al vijfentwintig jaar is de hardwerkende boeker actief in de muziekbusiness. Hoog tijd voor een rapport van een man die ook optreedt als de Belgische agent van heel veel buitenlandse bands.

Peter: “In Sfinks, waar ik mijn burgerdienst heb gedaan, liep ik regelmatig groepen tegen het lijf. Bands die nu niemand nu nog kent maar ook groepen genre The Paranoiacs en The Mudgang. Die waren goed en lokten volk naar Sfinks, maar hadden zo goed als geen zakelijke ondersteuning. Op een zeker moment heb ik gezegd: wat hoor ik nu zelf graag? En ik contacteerde die bands. Zo ben ik in 1986 als boeker begonnen. Dankzij The Paranoiacs en wat later De Mens is het beginnen lopen. Intussen boek ik De Mens al twintig jaar.”

“Met vrienden organiseerden we in de begindagen vrije podia in Boechout en optredens van onder andere Jah Wobble in Hof Ter Lo en het Lintfabriek. Het concert van de Engelse band Tv Personalities was het allereerste dat ik ooit georganiseerd heb. Ik merkte wel dat het als privé-organisator niet haalbaar was als je geen eigen zaal of subsidies had. Ik heb ook nog Europese tours op poten gezet maar ik heb me toch snel teruggeplooid op België. Buitenlandse tours zijn zeer omslachtig en ondankbaar. Ik vind België een prima werkterrein. We hebben werk genoeg.”

“Tussen ’86 en ’96 heb ik mee geparticipeerd in festivals als Boogie Town, Schrikkelpop en Make My Day. In die periode haalde ik ondermeer Buffalo Tom, Monster Magnet, Afghan Whigs, Asian Dub Foundation, Calexico, Sloy, en zelfs Nirvana naar België. In ’94 en ’95 was ik de manager van Nemo en Evil Superstars: één van mijn slechtste ervaringen. Daarna heb ik besloten me volledig toe te leggen op boekingen.”

Je hebt je eigen boekingskantoor maar je hebt ook nog een tijdje op de loonlijst van Herman Schueremans én Clear Channel gestaan.
Peter: “Van 1996 tot 2005 heb ik gewerkt voor Herman Schueremans. Daar heb ik nooit spijt van gehad. Ik heb veel van hem opgestoken. In 2002 verkocht hij zijn zaak aan Clear Channel (nu Live Nation, red.) maar daar heb ik de jaren nadien eigenlijk nooit mijn draai gevonden. Ik zie het niet zitten voor een multinational te werken. Het is er allemaal zo groot en de bedrijfscultuur smeedt muziek om tot pure business. Ondanks het feit dat Herman Schueremans ook heel groot was, had het toen allemaal nog iets artisanaals. Hij was bezig met een kleine equipe die heel snel kon werken.”

“Het duurde even voor ik weg kon bij Clear Channel maar in 2006 ben ik opnieuw gestart met een eigen boekingskantoor. Ik had gedacht dat het moeilijk zou zijn maar ik had mezelf voorgenomen te blijven werken met mensen die met mij wilden werken. En dat waren er gelukkig veel. Na twintig jaar had ik een vrij stevig netwerk opgebouwd.”

Je zei daarnet dat je nooit meer manager wil zijn, maar ben je van bepaalde bands niet de schaduwmanager die mee de strategie bepaalt? De Mens heeft bijvoorbeeld geen management.
Peter: “Ik heb iets meer ervaring dan alleen maar boekingen. Vandaar dat een groep zonder management me om die reden ook benadert. Bij El Tattoo del Tigre was dat zeker het geval. Bij De Mens is het misschien ook zo dat ik af en toe inspeel op de strategie. En bij jonge groepen zonder management, The Sore Losers bijvoorbeeld, zet ik mee de lijnen uit. Dat gaat verder dan alleen maar boekingen. Ik heb die groep ook aan een platencontract geholpen. Maar ik plak daar nooit het label management op om de simpele reden dat je dan moet handelen als een manager en dat doe ik uiteindelijk ook niet. Die groepen zijn wel dikwijls content. Ze moeten mij niets vergoeden voor een platencontract. (lacht)

“Ik denk dat ik het liefst met bands werk vanaf het prille begin. Laat ons zeggen dat ik in 90 procent van de gevallen vanaf het debuut van een groep mee aan de kar heb getrokken. The Sore Losers had ik al voor de finale van Humo’s Rock Rally 2010 opgepikt. Ik ga nu met Horses On Fire, Bed Rugs en Renée werken en die moeten allemaal nog hun eerste plaat uitbrengen. De Mens, A Brand, Triggerfinger, Arid, Fixkes, Intergalactic Lovers: die samenwerkingen zijn ook allemaal out of the blue ontstaan. De enige Belgische bands die ik pas later opgepikt heb, zijn Team William, The Galacticos, Janez Detd (nu Janez Detd Circo, red.) en Gorki.”

“IJskasten of laptops verkopen is gemakkelijker. Die spreken je niet tegen.”

Is boeken moeilijker geworden doorheen de jaren?
Peter: “Er zijn veel meer mogelijkheden en subsidies dan 25 jaar geleden. Dat heeft zijn voor- en nadelen. Alles wordt een beetje logger. Er gaat gewoon veel meer geld om in de business. Dat is goed voor de groepen maar maakt de organisatoren eigenlijk ook wel een beetje luier. Ik was onlangs in Novonov, een club in Hoboken, en dacht: ze hebben subsidies van de gemeente. Niet waar. Iemand met een gigantisch groot huis heeft zijn living ingericht als een zaaltje. Eén keer per maand is er een concert en alles is wettelijk in orde. Ik stond er van te kijken dat het überhaupt nog mogelijk is. Tegenwoordig word je platgeslagen met vergunningen. Ik kom toch nog wel een beetje uit een andere tijd. Zet een podium en een tap in een bungalow en je was vertrokken. Niemand zei daar iets over. Nu is alles zeer gereglementeerd. Eigen initiatief wordt zo in de kiem gesmoord.”

“Vroeger had je echt nog het jeugdhuizencircuit. Het was misschien geen vetpot maar er waren heel veel mensen met een beetje mogelijkheden die initiatief namen. Nu bestaat dat bijna niet meer. Beroepskrachten of jeugddiensten die één of twee keer per jaar iets organiseren, leggen een ander gevoel van motivatie aan de dag. Vroeger hadden ze dikwijls geen subsidies maar werkten ze hard en gingen ze er voor. Maar zoals Johan Cruijf zei: elk nadeel heb zijn voordeel.”

En intussen ben je uitgegroeid tot een heel belangrijke independent boeker van binnen- en buitenlandse bands.
Peter: “Hout vasthouden, hé. Er dienen zich elk jaar nieuwe goede groepen aan. Een combinatie van liefhebberij en commercieel denken? Dat moet, hé. Je moet tegen veel concurrentie opboksen en ik heb geen subsidies. Subsidies maken zaken mogelijk die je niet kan doen als er geen subsidies zijn. Dus moet ik wel iets commerciëler denken dan anderen. Of het noodzakelijk is om enkele goudhaantjes in huis te hebben? Het succes van Triggerfinger en Intergalactic Lovers hebben we wel zelf gemaakt.”

Je bent iemand die jonge bands vrij hoog in de markt zet qua prijzen. Een bewuste strategie of heeft het te maken met de subsidies die er niet zijn?
Peter: “De prijs is slechts één van de vele factoren. Als een voorprogramma interessant is, zit ik er niet mee in om een groep gratis te laten spelen. Je moet echter een verhaal zien op te bouwen. Je mag een groep niet in cirkels laten draaien. Ik boek nog altijd groepen voor 100 of 200 euro als het binnen het verhaal van de band past. Op lange termijn is dat echter niet haalbaar. Niet voor de groep en niet voor mij. Vandaar dat je een weg moet zien te vinden naar commerciëler succes.”

“Ik werk het liefst met bands die airplay hebben. Maar eigenlijk hangt het van het genre af. Als het iets commerciëlere muziek betreft, moet het sneller door de radio opgepikt worden anders zal het nooit marcheren. The Sore Losers en Horses On Fire zijn bands die van onderuit een goede live reputatie opbouwen. Hoewel, The Sore Losers mogen niet klagen qua airplay. Het gaat toch hand in hand. Er mag heel hard geklaagd worden over Radio 1 en Studio Brussel maar in veel landen bestaan zo’n zenders gewoon niet.”

Mogen boekers klagen? Je hoort vaak dat boeken een hondenjob is omdat je afhankelijk bent van bands en hun management.
Peter: “Je werkt met mensen. Dat heeft zijn voor- en nadelen. Het geeft kleur. Het is plezant om enerzijds met een jonge artiest als Jasper Erkens in contact te komen en aan de andere kant is het net zo zeer verrijkend om te werken met Roland en Tony Gyselinck die tien, vijftien jaar ouder zijn dan ik. Het nadeel? IJskasten of laptops verkopen is gemakkelijker. Die spreken je niet tegen. Je moet als boeker altijd rekening houden met groepen, managers, organisatoren en platenfirma’s, en daartussen je weg zien te vinden. Ook daar speelt de ervaring een rol.”

“Ik probeer de zaken efficiënt te behandelen en snel vooruit te gaan. En als je het echt niet eens bent over opnames, tijdschema’s, promotiemateriaal of profilering moet je dat zeggen. Maar je neemt best een positieve en constructieve houding aan. Als een manager me kan overtuigen van iets waar ik het niet mee eens ben, dan ga ik mee in het verhaal. Dan zeg ik: ‘ik vind het geen goede keuze maar we doen het zoals jij het wil.’ Ik probeer altijd streng maar rechtvaardig te zijn … Ik klink precies als een heilige. (lacht) Verzorg je omkadering, zeg ik ook altijd tegen organisatoren. Een goed podium en dito PA en licht zijn essentieel. No nonsense? Ja. Het moet vooruit gaan. Ik wil met iedereen samenwerken maar het moet wel juist zijn. Als boeker wil ik gefocust en consequent zijn. Hard werken, dat is de essentie. Georganiseerd zijn en omringd zijn door goede medewerkers als Ileana (zijn productieassistente, red.).

Peterverstraelen.com