Jan-De-Keyser-KBL2

Jan De Keyser

Prodman

Zijn naam staat tussen Alice Cooper en Ozzy Osbourne in de credits van een cd van Motörhead, hij is op creatieve wijze betrokken bij de grootse producties van Oscar And The Wolf en Bazart, en op Rock Werchter is hij als assistant production manager een van de draaischijven van het festival. Poppunt sprak met Jan De Keyser (34) aka Prodman. Zijn bijnaam is geplukt uit een daysheet van de tourmanager van Grinderman. Op professioneel vlak is De Keyser een ambitieuze netwerker met een visie, die naast zijn bezigheden voor Live Nation (producties in de Lotto Arena, Sportpaleis …) ook de technische preproductie van modeshows in Parijs op zich neemt, Music For Life van StuBru mee op poten zet, en het productionele overzicht bewaart op Deep In The Woods deze zomer. The main target? “Altijd artiesten, crew en publiek – iedereen, zeg maar – met een goed gevoel naar huis laten vertrekken.”

Jan: “Ik ben altijd een grote muziekliefhebber geweest. Mede dankzij mijn vader, die me met zijn collectie cassettes de muziek van The Beatles, The Nits en Pet Shop Boys leerde kennen. Mijn vader had een hoop muziekvrienden en deed vaak mee aan popquizzen. Een van die maten werkte voor de radio en zo belandde ik met Anneleen (De Wildeman, nu actief bij Studio Brussel, red.), mijn toenmalige BFF, bij Radio MOS: de Meetjeslandse omroepstichting. We zochten er plaatjes bijeen voor een verzoekprogramma. Enkele keren per jaar organiseerde de radiozender ook grotere events genre Donna’s Dansfolie. Een licht- en geluidsfirma uit Waarschoot, Studio 2000, verzorgde alle techniek in de rand van die events en dat bleek mijn ding wel te zijn. Ik was iemand die toen al ook mee achter scouts- en schoolfuiven zat en voor ik het wist, zat ik in het weekend in de camion van Studio 2000 en reden we van event naar event.”

“Aanvankelijk had ik het idee opgevat om bedrijfsbeheer te studeren in Gent, maar die keuze heb ik laten varen om in 2001 assistentie regie/podium te gaan studeren aan het RITS in Brussel, toch mijn hobby achterna. In mijn laatste jaar heb ik twee stages gedaan: één in het CC van Strombeek als theatertechnicus, waar ik nadien werd aangenomen, en een tweede bij Poppunt. Hier was ik als productieassistent betrokken bij de Popdag en heb ik mee Young Talent Corner in de startblokken gezet.”

“Mijn voorliefde? De grotere producties met heel veel toeters en bellen.”

“In mijn periode bij het CC kwam ik in contact met de mannen van JH ’t Mutske in Laken. Lukas Van Broeck, de coördinator van het jeugdhuis, had met de andere Brusselse jeugdhuizen het festival Bruksellive opgestart en ik ben mee op de kar gesprongen. Toen heb ik voor het eerst mee nagedacht over zaken als podiumopstelling en change-overs.”

“Na een jaar of drie in het CC van Strombeek dacht ik: is dit wat ik wil blijven doen? Ik had veel opgestoken over elektriciteit, houtbewerking, licht … maar ik had het gevoel dat ik meer wou doen dan alleen maar technieker zijn. Luc van Poppunt sleurde me in die tijd al vaak mee naar festivals en ik leerde veel mensen uit de sector kennen: muzikanten, mensen van de AB, boekers van Live Nation … Dit was mijn cup of tea! Ik besliste nog iets te studeren en vond mijn gading bij Vlekho in avondonderwijs: management in muziek en podiumkunsten. Best heftig, avondschool in combinatie met een fulltime job, maar ik heb het doorsparteld.”

“Omdat ik voelde dat ik in het CC van Strombeek wat vastgeroest begon te raken, ben ik op een bepaald moment van koers veranderd en voor Candela (nu is dat Face, red.) gaan werken. Ze zochten er een sales assistant. Op die manier belandde ik van de losse omgeving van een CC in een bedrijfsomgeving. De job was niet 100 procent mijn dada maar ik heb er wel geleerd hoe een salesorganisatie werkt. Winst maken is belangrijk en je moet een bepaalde politiek hanteren qua kortingen.”

“Na een klein jaar kreeg ik plots een telefoontje van een ex-collega van het CC die intussen voor Rosas werkte met de vraag of ik geen interesse had om het volledige lichtluik van het dansgezelschap over te nemen. Ik ben op het aanbod ingegaan en heb anderhalf jaar de tijd van mijn leven beleefd bij Rosas. Ik heb drie voorstellingen mee mogen creëren. De lat lag heel hoog. Anne Teresa De Keersmaeker is een veeleisende kunstenares maar ik kon het goed met haar vinden. Je moet leren omgaan met verschillende karakters en je plaats kennen in een creatieve organisatie. Bij Rosas heb ik geleerd wanneer je een stap vooruit of achteruit kan zetten.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

“Na anderhalf jaar Rosas belde Eric De Vuyst van de AB me op: heb je zin om nog eens te solliciteren als productiemanager? Twee jaar eerder had ik dat ook al eens gedaan maar toen had ik de job niet gehaald. De dag na mijn tweede sollicitatie mocht ik in de AB beginnen als productiemanager. Mijn voorliefde? De grotere producties met heel veel toeters en bellen. Als er concerten op de planning stonden van Queens Of The Stone Age of Lenny Kravitz was ik altijd de eerste die zei: ik wil bij die productie betrokken zijn. De schakel zijn tussen de verschillende leveranciers en partijen. De internationale tram die altijd passeert. Mensen leren kennen. Dat spreekt me allemaal aan.”

“Op een bepaalde dag raak ik aan de praat met Christian Verwilghen, een promotor van Live Nation die heel veel shows doet in Brussel. Ik zei tegen hem: wat jullie naast de AB in Vorst Nationaal en op Rock Werchter organiseren, interesseert me ook wel. Misschien kan je wel iets voor ons betekenen, was de reactie. En zo zat ik een tijdje later met Walter D’haese van het gerenommeerde klank- en lichtbedrijf EML (nu PRG, red.) te praten over festivals en grotere producties. Walter zei: ‘Ik heb niet echt werk voor je, maar kom toch maar een week of twee meedraaien op Rock Werchter. Wie weet bevalt het je.’ Een jaar later vroeg hij me of ik opnieuw voor het festival wou komen werken. Zo ben ik negen jaar geleden in het festivalteam van Rock Werchter gerold.”

“Walter had iemand nodig voor de administratieve zaken: het overzicht bewaren over de vele riders van de groepen en de opvolging van frequenties. Want voor elk draadloos toestel op een festival dien je namelijk een vergunning aan te vragen. Alle groepen sturen ons altijd op voorhand de frequenties van hun draadloze gitaarsystemen en walkie talkies door om te vermijden dat frequenties zouden interfereren. Als je op de main stage van Rock Werchter een gitaar van een groep in The Barn zou horen, is er een probleem. We hebben op het festival een team dat niets anders doet dan frequenties regelen en met scanners van podium tot podium gaat om te checken of alles klopt.”

“Walter D’haese is ook de man die me op een gegeven moment een fulltime job als productiemanager bij EML aanbood. Ik kon van mijn productionele bijberoep plots mijn hoofdberoep maken en heb toen, na veel getwijfel, besloten om de AB te verlaten. In het circuit keek iedereen op naar EML. Het was voor velen de club van de ervaren-front-of-house-mixers op tour met alle Belgische bands en achter de grote PA’s en lichtinstallaties op Werchter en Pukkelpop. Ik werk ondertussen zes jaar als productiemanager voor PRG, wat een zeer gevarieerde productionele en technische job is. Daarnaast regel ik via PRG ook de technische voorbereiding voor modeshows in Parijs. Zeer funky, uitdagend en veeleisend. Je moet heel snel kunnen anticiperen ten aanzien van offertes en leveranciers. Maar intussen ken ik het modewereldje beter en beter …”

“Als ze zien dat je je shit geregeld hebt, zijn tourmanagers en groepen zeer inschikkelijk en dankbaar.”

“De job bij PRG geeft me de vrijheid om vanaf mei samen met Walter, dé productiemanager van Rock Werchter, als assistant production manager naar de wei te trekken om het hele traject van het festival vanaf de opbouw te doorlopen. Voor het festival lees ik alle riders en hou ik me bezig met de productionele en logistieke voorbereidingen: afspraken met groepen, hospitality, catering, stroomvereisten, vuurwerk, noem maar op. In zekere zin ben ik mee de draaischijf in de communicatie met de leveranciers van licht en geluid, en de mensen van Live Nation.”

“Als productiemanager heb je niet vaak rust. Je bent heel afhankelijk van communicatie. Het is regelmatig wachten op antwoord, om dan pas tot actie te kunnen overgaan. Ik heb geleerd het onderscheid te maken tussen wat heel dringend is en wat nog even kan wachten. Soms ben ik een workaholic. In heel drukke periodes kan ik vaak niet slapen, sta ik midden in de nacht op en ga ik aan de slag. Vanaf mei ben ik volop in de weer met Rock Werchter; er komen 80 bands spelen. Als overkoepelende productiecel is er heel veel om op te volgen.”

“Het is een hele organisatie. Excel-lijstjes met bijvoorbeeld nummerplaten helpen me om het overzicht te bewaren. Dertig vrachtwagens en dito tourbussen zijn geen uitzondering op Rock Werchter. Intussen hebben we ook al een bufferparking voor de early birds. Sommige chauffeurs zijn er al twee weken voor het festival, uit gewoonte: ze weten dat ze bij ons terecht kunnen, dat ze er kunnen douchen en naar het toilet gaan, en misschien wel wat biertjes scoren …”

“Een drietal jaar geleden kreeg ik een bericht van Live Nation: ‘Voor onze zaalshows zijn we op zoek naar een extra man voor onze producties. Je naam is gevallen.’ Voor ik het wist, draaide ik mee in het team van Antwerpen en was ik aan het werk in de Lotto Arena.”

“De leukste shows zijn concerten waar er iets aan blijft kleven: goede babbels met tourmanagers en artiesten. Ik heb recent de producties van Bear’s Den in Vooruit en TRIX mogen doen. De eerste dag krijg je een hand en bij het vertrek een big hug. De hele entourage was ook super chill. Dat persoonlijk contact vind ik heel leuk.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

“Heb ik een stresserende job? Ik kan niet altijd voorspellen hoe de dag zal verlopen. Ik weet ook niet altijd wie er voor me komt te staan. We kennen ondertussen al wat tour- en productiemanagers, maar ook heel velen nog niet. Je kan te maken hebben met iemand die met het verkeerde been uit bed is gestapt en op alles zit te kankeren: je podium is lelijk, de catering is niet goed, de wc’s stinken … En dan kan je een rottige dag beleven. Maar er is gelukkig ook veel dankbaarheid. Als ze zien dat je je shit geregeld hebt, zijn tourmanagers en groepen zeer inschikkelijk en dankbaar.”

“Wat is voor mij een productiemanager? Iemand die vanaf nul het productionele luik van een evenement of een concert opbouwt. In het geval van Live Nation krijg ik een mail: we plannen een concert met volgende artiest in deze zaal, ben je beschikbaar om de show op te volgen? Zeg ik ja, dan krijg ik de rider en de gegevens van de contactpersonen van de groep. De rider lezen: dat is het eerste dat ik doe. Vervolgens contacteer ik leveranciers (securityfirma’s, cateringbedrijven …), probeer ik in te schatten wie voor dergelijke show prijs/kwaliteit de beste service levert en onderhandel ik met het management van de groep o.a. over crew en chauffeurs. Alles voorbereiden van a tot z, dat is wat een productiemanager doet. Het overzicht bewaren en bewaken.”

“Voor shows die budgettair moeilijker liggen, moet je nadenken over hoe je kosten kan besparen. Je kan met een Porsche rijden maar met een Audi kom je even ver. Tegenwoordig zijn de producten op de markt zo goed dat een vroeger B-product nu een A-product geworden is. Als productiemanager ben je degene die dan zegt: kan je misschien ook werken met dat andere product?”

“Wat ik als productiemanager niet doe, is de show promoten. Ik ben niet bezig met reclame, ticketing, het totaalbudget, offers om de artiest te boeken: dat is het werk van de promotor. Maar ik moet sowieso binnen het budget blijven dat ik van de promotor krijg.”

“De productiemanager is de spil tussen de verschillende partijen, zowel in de preproductie als op de dag van het concert. Op de showdag zelf hoef ik bij wijze van spreken weinig te doen. Omdat ik weet hoe het feestje in elkaar zit, alle voorbereidingen zijn gebeurd. De timings zijn er, de crews zijn aanwezig, de cateraar is ter plekke, de vrachtwagens zijn aan het laden en het lossen. Zelf geef ik de tourmanager een rondleiding in de backstage en vraag ik of alles naar wens is.”

“Ik heb geleerd om altijd te overleggen, in dialoog te gaan en de kerk in het midden te houden. A good crew is a happy crew.”

“Soms krijg je als productiemanager weleens instant stress. Als je tien vragen tegelijk krijgt, bijvoorbeeld. Maar eigenlijk moet je er altijd voor zorgen dat iedereen gelukkig is. Hoe zeggen ze dat? A good crew is a happy crew. Ik heb het zo in elkaar gestoken en zo zal het gebeuren: dat is niet mijn stijl. Van Eric in de AB heb ik destijds geleerd om altijd te overleggen, in dialoog te gaan en de kerk in het midden te houden.”

“Wat ik voor Music For Life op productioneel/technisch vlak doe, is een complete tegenpool van de grootse producties voor Live Nation. Met The Magic Office, zo noemen we ons team, doen we alles zelf: we kopen de hospitality rider, en zijn de stagehands en runners van dienst. Music For Life is als een speeltuin voor ons. Back to basics. Een minifestival in de winter, heel leuk. Voor StuBru had ik eerder ook al mee Club 69-shows op locatie in elkaar gestoken.”

“Alsof het nog niet genoeg was, ben ik op een dag backstage beland bij Oscar And The Wolf in Vooruit. Het ging plots heel hard voor de band en Alexander, hun manager, vroeg me of ik de schakel wou zijn tussen de artiest en de techniek. Voor mij was het nieuw om een productie ook eens vanuit het perspectief van de artiest te beleven. Na de show in de Lotto Arena begon ik ook creatief mee te denken over de productionele aanpak van het optreden in Het Sportpaleis en nadien de headlinershow op Pukkelpop. Opnieuw brainstorms, ideeën worden tekeningen die op hun beurt concrete afspraken worden met een festival … Take it to the next level, die vibe.”

“Via Oscar And The Wolf begon ik ook samen te werken met Bazart (beide bands zitten bij hetzelfde management, red.). Na wat brainstorms met de band kwam ik op het idee om de drie lichtbakken waarmee ze touren te vervangen door drie ledstrepen. Meer gaan werken in de diepte. Kunnen we ook iets doen met die drie strepen tijdens het concert in de Lotto Arena? Hoe cool zou het niet zijn om die drie strepen boven het publiek te hebben? We zijn doorgegaan op die gedachte. De technische realiteit is echter nog iets anders dan een concept. Met de hulp van de krakken bij PRG en lichtmadam Cate Carter van Bryte Design (zie ook Ellie Goulding en Editors, red.), die mee aan boord kwam, is het gelukt om het plan full option uit te voeren.”

“Ondertussen zijn we voor Warhola ook zaken aan het bedenken die, rekening houdend met het budget, creatief mogelijk zijn op productioneel vlak. Op die manier betrokken zijn bij groepen is niet mijn core business. Het is de zijsprong van het productionele werk dat ik doe voor Live Nation, maar het is héél tof om te doen. Ik ben heel erg betrokken bij hun verhaal en mag anticiperen op wat al dan niet mogelijk is qua productie.”