A-Polaroid-Story

Elisabeth Ouni

A Polaroid Story: machtige portretten uit de urban music scene.

2009. Elisabeth Ouni, gek van urban music, hiphop, rap en de mindset die daarbij hoort, besluit om een van haar dromen na te jagen: ze wil alle grote en opkomende namen in de scene vastleggen in een Polaroid-portret. Ouni, Tunesische roots, Oostendse tongval, duikt vol overgave in haar passie, en begint aan een queeste die haar van meet af aan op plekken brengt waar fans van Kendrick Lamar, Jamie Woon, Jay-Z, D’Angelo, Pusha T, Pharrell Williams, The Roots… alleen maar van kunnen dromen, namelijk in dezelfde ruimte als de artiest. Voor een Polaroid-portret en een exclusief gesprek.

Anno 2018 – bijna tien jaar later – is A Polaroid Story een prachtig gedocumenteerde blog waar je niet enkel Polaroids vindt van het kruim van de Amerikaanse en Europese hiphopscene, maar ook interviews met artiesten die iets te zeggen hebben in de urban scene. Van de jonge Mabel (de dochter van Neneh Cherry) tot de rising East-Atlanta rapper J.ID.

Gedreven. Gepassioneerd. Doelgericht. “Als ik iets doe, wil ik het goed doen”, vertelt Elisabeth Ouni op één van de prachtige zomerdagen in juni. “Je moet weten dat ik A Polaroid Story helemaal alleen run, nu en dan met de hulp van vrijwilligers en stagiairs, en dat ik daar enorm veel werk en tijd in stop. Als ik een shoot of een interview moet doen, bereid ik me enorm goed voor. Ik luister naar alle releases van een artiest en lees en bekijk alles wat erover verschenen is. Ik vind het erg belangrijk om goed voorbereid aan een interview of shoot te beginnen en te kunnen inpikken waar nodig. Al dat voorbereidend werk, de interviews, de blogposts, de edits zijn onbezoldigd. In één APS-feature kruipt vier tot vijf dagen werk. Het kost dus massa’s tijd. Voor mijn volgende #APSLocal features heb ik Brihang, Moka Boka (Ouni regisseerde onlangs de clip voor ‘Sourire’, red.), Darrell Cole, WAYI en Graci op mijn wenslijstje staan.”

Anderson .Paak © Ouni Apolaroidstory.com
Anderson .Paak © Ouni Apolaroidstory.com

Je bent ondertussen bijna tien jaar bezig met A Polaroid Story. Je krijgt de grootste namen voor je lens. En toch blijf je ergens onder de radar hangen. Ik ben het even nagegaan, en los van een aantal artikels naar aanleiding van een expo in Oostende, valt er bitter weinig te vinden over A Polaroid Story.
Elisabeth: “Toen ik begon, was er in België lang niet zoveel aandacht voor hiphop en de urban scene als vandaag. Nu is er bij ons eindelijk ruimte voor artiesten als Roméo Elvis, Damso, Stikstof of Zwangere Guy, maar internationaal zit er achter de muziek en het genre een gigantische industrie. Kijk maar naar het imperium van Jay-Z (Roc Nation), Puff Daddy (Revolt), Kendrick Lamar (TDE), J Cole (Dreamville), Drake (OVO), of naar onze noorderburen met het befaamde TopNotch label! België lijkt pas sinds een jaar of twee terug wakker geworden voor talent van eigen bodem, althans toch wat hiphop, rap en soul betreft. Alsof de Belgische pers niet wou zien wat er jaren geleden aan het gebeuren was, of dacht dat het wel zou overwaaien. Het tegendeel is waar: urban music en hiphop zijn nog nooit zo groot geweest als vandaag, ook dankzij de nieuwe generatie die opgegroeid is in het tijdperk waarin hiphop wereldwijd het meest gestreamde genre is. Dat zie je ook weerspiegeld op lokaal niveau. Via A Polaroid Story wil ik het grote publiek laten kennismaken met de mens achter de artiest.

“Er is, in alle eerlijkheid, nooit veel aandacht geweest voor wat ik doe, maar ik blijf volharden. Mijn werk spreekt voor zich. Ik vind het alvast fantastisch dat de nieuwe generatie Belgische youngsters de weg vinden naar APS, op een zeer organische manier. Op APS vinden ze exclusieve content met internationale helden. Wat wil je als jonge urban muziekfreak nog meer?”

Ik ben even door de foto’s gegaan. Mijn mond viel open. Kendrick Lamar, D’Angelo, Mark Ronson, Mabel, Wiz Khalifa, T.I., Damian Marley, Anderson.Paak, twee keer Coely – voor wie je ook al twee clips regisseerde … Verder weinig Belgen.
Elisabeth: “Ja, maar daar is een reden voor. Ik zal meestal artiesten portretteren die al wat kilometers op de teller hebben, die een plaat uit hebben, getourd hebben, wat seasoned zijn door wat ze doen, die hun eigen community opgebouwd hebben en die een regelmaat in hun repertoire kunnen voorleggen. De Belgische scene is nog jong en in ontwikkeling. Toen ik met APS begon, was er geen concrete Belgische scene die aandacht kreeg in mainstreammedia.”

“Toen ik Wiz Khalifa vroeg of ik hem shirtless mocht portretteren met een joint in zijn hand, heeft hij geen moment getwijfeld. As pure as it gets.”

“Mijn allereerste feature was Pharrell Williams. Ik ben voor mijn eerste portretten meteen naar de bron gegaan: de Amerikaanse hiphopscene. Daar begint zowat alles. Recent ben ik een #APSLocal serie gestart, waar ik lokaal talent highlight, zoals DJ Ekany, de Zuid-Afrikaanse/Belgische rapper/singer Amo Achille, R’n’b-soul crooner TheColorGrey en Coely. Met meer productionele middelen en andere mediaplatformen zou ik meer en sneller Belgisch talent kunnen portretteren, maar voorlopig is dit het.”

My guns, my guns.

“Een van de shoots die me zullen bijblijven, is die met T.I., of – zoals hij in de VS ook wel genoemd wordt – ‘the Jay-Z of the South’. T.I. is enorm groot in de VS, en ook hier brengt hij massa’s volk op de been. Toen ik wist dat hij naar België kwam, heb ik alles in het werk gesteld om een portret te kunnen maken. Er komt nogal wat hustle aan te pas. Om zo’n artiesten te strikken, heb je een zekere strategie nodig. Wat T.I. betreft, had ik een elevator pitch voorbereid: een heel korte uitleg over wat ik doe en waarom ik het doe, amper een minuut. Het is echt guerrilla-werk. (lacht) Toen ik T.I. en zijn entourage aansprak, stond iemand naast me met mijn smartphone om de blog te tonen, terwijl ik mijn uitleg deed. Door zo to the point te zijn en mijn boodschap snel over te brengen, zag hij dat ik geen paparazzo of fan was, maar dat ik er heel ernstig mee bezig was. En de aanpak werkte. Wel onder voorwaarden, uiteraard. Geen foto’s, geen video’s zonder toestemming en enkel wanneer T.I. instemde. Maar dat zijn momenten om in te kaderen, omdat ik heel dicht bij de artiest kom en bij de mens-achter-de-artiest. Ik heb op dat moment verschillende versies van T.I. gezien: the bad boy who turned good, de man, de rapper, de vader en de echtgenoot die zijn vrouw een drankje maakte en het zeer attent ging afgeven, met een servetje erbij. En ik heb er een fantastisch portret aan over gehouden. Al had dat wel wat voeten in de aarde, omdat T.I. zich niet echt wou blootgeven. Toen ik hem zei dat ik ‘the real T.I.’ wou tonen, was zijn repliek ‘Then bring me my guns’. Hallucinant moment. En hij heeft me verder duidelijk gemaakt dat ik wat commerciëler moest gaan denken. Wijze les, dat wel. ‘If you’re doing it purely out of love, you’re not going to make money.’”

A$AP Rocky © Ouni Apolaroidstory.com
A$AP Rocky © Ouni Apolaroidstory.com

Je haalde ook al twee keer Kendrick Lamar voor je toestel. Nu zowat de hotste rapper die er is.
Elisabeth: “Ja, toen was hij nog makkelijker benaderbaar. Ik zou hem dit jaar graag nog eens portretteren. Er is een kleine kans, want alle promo voor zijn meest recente plaat en de soundtrack van de film ‘Black Panther’ zijn achter de rug. En voorgaande keren was het een fijne samenwerking. Maar niets is zeker.”

Wie is je nog bijgebleven?
Elisabeth: “Ik hou aan elk gesprek en elke fotoshoot wel iets over. Ik tracht altijd de energie van de artiest op te pikken, al werkt dat niet steeds even productief. Als iemand erg verlegen is, neem ik die houding over. Misschien ben ik soms te empathisch, maar het is wel de manier waarop artiesten zich meestal wel blootgeven. Je mag niet vergeten dat het gros ervan geen tijd heeft, gezien hun drukke tourschema. Een paar jaar geleden kreeg ik soms amper drie minuten om mijn ding te doen. Dan leer je wel snel te werken.”

Wiz Khalifa zal ik me ook altijd herinneren, en niet enkel door het fotomoment. Khalifa staat nogal bekend om zijn weed-gebruik en zijn oprechte omgang met de mensen om zich heen. Toen ik hem vroeg of ik hem shirtless mocht portretteren – hij staat helemaal vol tattoos – met een joint in zijn hand, heeft hij geen moment getwijfeld. As pure as it gets.

“Mr. Carter, can I please take a Polaroid picture?”

Over wie een paar jaar geleden veel te doen was: D’Angelo. Hij wou geen foto’s omdat hij vond dat hij er door ‘er niet naast te leven’ te opgeblazen uitzag. Hij schaamde zich. Maar jij hebt een foto van hem …
Elisabeth: “Man, dat was een fantastisch en raar moment. Ik wist dat hij op Gent Jazz ging spelen en dat ik maar één kans zou krijgen om D’Angelo te shooten. Hij had net een nieuwe plaat uit, was na tien jaar stilte terug beginnen te touren en zat in een positieve flow. Ik had via de organisatie van Gent Jazz toegang gekregen tot de ruimte naast het podium, wat ik tot vandaag beschouw als een ongelooflijk cadeau. Ik stond er een uur voor het optreden al te wachten op D’Angelo’s entourage, omdat ik wou zien wie ik moest aanspreken. Dat is wat ik doorgaans doe: scannen wie wie is, welke mensen het makkelijkst aanspreekbaar zijn en me tot bij de artiest kunnen loodsen. Toen ze passeerden, sprak ik de tourmanager aan, een oudere man met heel vriendelijke ogen. D’Angelo zelf was omringd door zijn entourage. De tourmanager zei: ‘Ik zal het vragen. Als het neen is, is het neen, maar als D’Angelo het ziet zitten, geef ik je wel een teken.’ En daar stond ik, te wachten. D’Angelo passeerde en ik kreeg teken dat ik mijn portret mocht maken. Als op toverslag week zijn entourage opzij; het leek wel alsof de Rode Zee openging. Ik kreeg one shot. Ik heb pas de dag erna durven te kijken naar het portret.”

Is dat wat je daarnet bedoelde met ‘hustlen’ om ergens binnen te raken?
Elisabeth: “Mijn doel is – first and foremost – om een polaroid te maken, en niet om met de artiest te hangen. Ik heb drie jaar lang enkel polaroids genomen, maar toen ik besefte dat ik ook meer wou te weten komen over de muziek, de artiest zelf, ben ik het anders beginnen aan te pakken. Leren hoe je iemand moet interviewen, bijvoorbeeld, nog meer research … Vandaar dat ik zo blij was met de woorden van T.I. toen hij zei: ‘You’re a hustler, but you’re a nice hustler.’ Toch iemand die het gezien heeft. (lacht)

Wiz Khalifa © Ouni Apolaroidstory.com
Wiz Khalifa © Ouni Apolaroidstory.com

Wie staat er nog op je verlanglijst?
Elisabeth: “Kanye West. Lijkt misschien erg hoog gegrepen maar ik heb al heel wat artiesten rond Kanye West geportretteerd: Pusha T, Vic Mensa, Virgil Abloh … Hij is niet zo onbereikbaar als Jay-Z, die ik bijna te pakken had.”

Vertel, als uitsmijter.
Elisabeth: “Op een avond kreeg ik het nieuws dat Jay-Z na zijn concert in Antwerpen een club appearance ging doen in Antwerpen. Ik geloofde het niet. Waarom zou Jay-Z in een basic club in België een afterparty houden? Bleek dat Jay-Z net een nieuwe baseballer getekend had op de sportafdeling van Roc Nation en ze wilden dit na het concert vieren op een afterparty.  Ik repte me naar Antwerpen en toen ik in de club arriveerde, was er niemand. ‘Dit gaat nooit gebeuren’, dacht ik, maar wie kwam daar plots binnen? Jay-Z, helemaal alleen. Groter dan ik me hem herinnerde. Nu goed, de avond begint en ik zoek wie ik moet aanspreken of wat de beste aanpak is om bij hem te komen. Na vier uur aanwezigheid maakt Jay-Z en zijn entourage aanstalten om te vertrekken, en stappen ze richting lift. Ik loop op hen toe, en stel de vraag. ‘Mr. Carter, can I please take a Polaroid picture?’, waarop Jay-Z me aankijkt, en laconiek antwoordt: ‘No.’ En toen sloten de liftdeuren, met een wegstervende ‘Pleeeeaassse?!’ van mij. (lacht) Ja, no means no. Dus Jay-Z heb ik niet. Nog niet.”

apolaroidstory.com


 Meewerken aan A Polaroid Story? APS is altijd op zoek naar student-interns, stagiaires (film, vormgeving, editors) die ervaring willen opdoen en willen meewerken aan dit unieke project. Mail info@apolaroidstory.com