Ed-en-Kim-KBL2

Ed & Kim

“Wij zijn geen computerwizards”

Na meer dan vijftien jaar trouwe dienst houdt het befaamde dj-duo Ed&Kim op te bestaan. De reden hiervoor is dat Ed begin dit jaar werd getroffen door de ziekte van Ménière, een aandoening die wordt gekenmerkt door gehoorverlies en tinnitus. Hij besloot – met pijn in het hart – om voor zijn gezondheid te kiezen en het dj-schap vaarwel te zeggen. Kim gaat echter door met zijn andere project The Whatevers, maar ook solo als Michael Midnight. Onder die naam zal hij voor het eerst, helemaal alleen, de Boiler Room op Pukkelpop afsluiten.

“Onlangs moest ik op een festivalletje draaien op een podium waar, buiten de dj, niemand anders toegelaten werd. Alles rondom mij was gehuld in duisternis en ik stond daar moederziel alleen te draaien, terwijl normaal gezien Edwin naast mij staat. Dat voelde wel … raar”, vertelt Kim. “Straks sta ik drie uur alleen op Pukkelpop. Ik word wat nerveus als ik eraan denk”.

“Dat begrijp ik”, Valt Ed hem bij. “Het leuke aan samen draaien is dat je alle tijd hebt om te genieten. Je hoeft niet de hele tijd te denken aan wat de volgende plaat zal worden of de plaat die daarop volgt. Je kan gewoon even op het podium gaan staan en kijken naar het volk, terwijl je de sfeer in je opneemt.”

Edwin Korver en Kim Mathijs zijn sinds hun eerste doortocht op Pukkelpop een vaste waarde in ons land. Een diepgewortelde kennis van een kwarteeuw dansmuziek, hun eigenzinnige, eclectische stijl, en de gedeelde liefde voor de ambacht van het plaatjes draaien bezorgden hen een vaste stek in onder andere Club Geluk, Fill Collins en Culture Club. Later zouden ze, samen met Jan Van Biesen, aan de wieg staan van de Studio Brussel-programma’s SuperFly en Switch. Wij wilden weten welke speling van het lot hen destijds bij elkaar bracht, in een periode waarin er nog een aanzienlijke kloof bestond tussen de housers en de rockers.

“Het leuke aan samen draaien is dat je alle tijd hebt om te genieten.”

Ed: “Ik was met allebei bezig. Toen ik in 1988 naar de VUB ging, heb ik het eerste jaar bijna gedubbeld omdat ik de Boccacio had leren kennen. Tegelijkertijd was ik ook fan van de Stone Roses en The Smiths. Het moest voor mij allebei kunnen. Hoewel ik me herinner dat veel van mijn medestudenten niet konden begrijpen dat ik naar new beat luisterde. ‘Zo’n commerciële kutmuziek’, zeiden ze.”

Kim: “Bij mij was het een beetje hetzelfde verhaal: de ene dag droeg ik een T-shirt van Nas, de andere dag één van Nirvana, of ik liep rond met smiley buttons (destijds de mascotte van de new beat, red.) op m’n kleren. Op school snapten ze er helemaal niets van. (lacht)

Hoe zijn jullie voor het eerst met elkaar in contact gekomen?
Kim: “Via mijn kapper. (lacht) Die bleek een gemeenschappelijke vriend te zijn en wist dat we goed zouden opschieten met elkaar. Zo vroeg hij ons elk afzonderlijk om wat plaatjes te komen draaien in zijn kapperszaak in Hasselt, maar toen we daar beiden aankwamen leek het ons geen slecht idee om gewoon samen te draaien in plaats van elkaars beurt af te wachten.”

Ed: “Wat voor ons echt de klik heeft gemaakt, was die set van Adam Freeland op Dance Valley. Dat moet ergens in ’96 of ’97 geweest zijn.”

Kim: “Juist!”

Ed: “Die set was voor ons een openbaring. Hij draaide toen vanalles door elkaar: new skool breaks, hiphop, house … Ik weet nog dat we daar non stop hebben staan shaken terwijl al onze vrienden al lang naar de techno-tent waren afgezakt. We hadden nog nooit zoiets gehoord. Ik denk wel dat die ervaring ons destijds in een zekere richting gestuurd heeft.”

Waren er nog andere dj’s die jullie inspireerden?
Ed: “The Glimmers (Mo & Benoeli, red.). Hun sets waren zo origineel en gevarieerd. Van oude pre-new beat classics tot acid en muziek waar nog geen genre was voor uitgevonden. Later hebben we ook inspiratie gevonden bij dj’s als Boys Noize en 2ManyDJs.”

Kim: “Jeff Mills niet te vergeten! Ik stond er telkens weer van te kijken hoe creatief die kon zijn met het verleggen van ritmes en het combineren van melodieën zodat er uit twee nummers schijnbaar een nieuw nummer ontstond. Echt maf vond ik dat.”

picture
Ed & Kim © Koen Bauters

Hoe is de bal voor jullie aan het rollen gegaan?
Ed: “Door een dj-contest, ergens in ’98 denk ik.”

Kim: “De beste dj-contest ooit! (lacht) In de jury zaten Peter Decuypere, Kash, Raoul, Pierre, Mattias van Kozzmozz en DJ Smos. Ja, dan denk je ‘oké, als we hier goed scoren, zou het wel eens kunnen dat we met een paar boekingen naar huis gaan.’”

Ed: “We zijn toen tweede geworden. Ik weet niet meer wie er gewonnen heeft. We draaiden toen al vanalles door elkaar. In de finale mixten we een De La Soul-plaat met een van Herbie Hancock, die, als je ze op de juiste moment in de mix dropte, een nieuwe melodie vormde. We waren op een bepaald moment zo goed bezig dat we in alle euforie domweg de verkeerde platenspeler afzetten. Vandaar die tweede plaats dus. (lacht)

Ed: “Onze stijl was heel verschillend van de andere deelnemers. We draaiden soul, breaks, funk, terwijl al de rest vooral house of techno speelde.”

Hoe kwamen jullie bij Studio Brussel terecht?
Kim: “Ik wilde altijd al iets doen met radio, maar ik had geen idee welke stappen ik daarvoor moest ondernemen. Toevallig had Edwin iets opgevangen over een examen voor muzieksamensteller dat Studio Brussel organiseerde, en daar hebben we ons allebei voor ingeschreven.”

Ed: “Kim was geslaagd, ik spijtig genoeg niet.”

Kim: “Ik mocht op gesprek bij Jan Van Biesen, die destijds op het punt stond om het hele Switch-verhaal te lanceren. Jan wist dat we een duo vormden en geloofde ook in ons. Daarom vond hij het logisch dat we beiden zouden samenstellen voor het toenmalige SuperFly, en later voor Switch.”

Ed: “Tot ik vast bij de platenfirma NEWS begon te werken. Toen moest ik stoppen bij de radio wegens het risico op belangenvermenging.”

Ik kan me inbeelden dat de bookings toen vlot binnenkwamen.
Ed: “Toen begonnen we inderdaad stilletjes door te breken, onder andere ook dankzij onze residencies in Club Geluk en de toenmalige Fil Collins club. Opeens werden we gevraagd voor festivals als Ten Days Off en Beach Rock.”

Kim: “In 2001 hadden we een mix-cd gemaakt voor R&S Records, en ik dacht ‘kom, laat ons die naar Pukkelpop sturen.’ Ed zei toen meteen ‘zot, dat lukt je nooit, man!’ (lacht), maar niet veel later liet Chokri weten dat het goed was voor hem.”

Ed: “We zijn afkomstig uit Limburg, dat zal waarschijnlijk ook geholpen hebben.”

Kim: “We stonden toen geprogrammeerd tussen DJ Rolando, toen net doorgebroken met zijn ‘Knights of the Jaguar’, en DJ Marky, die bekend staat om zijn technisch vernuft achter de draaitafels. Daartussen moesten wij de brug maken. Ik weet nog dat ik behoorlijk wat tequila heb staan zuipen voor we op moesten, om mijn zenuwen wat te bedaren.”

picture2
Ed & Kim © Koen Bauters

Hadden jullie iets voorbereid voor die set?
Kim: “Vroeger checkten we bij elkaar wie welke platen ging meebrengen, maar daar zijn we na verloop van tijd mee gestopt omdat dat nogal tijdrovend is.”

Ed: “Pukkelpop hebben we wel altijd heel goed voorbereid.”

Kim: “(verbaasd) Vorig jaar was de eerste keer, man!”

Ed: “De jaren daarvoor hebben we toch ook samengezeten?”

Kim: “Goh, samengezeten … Vijf minuten voor we op moesten vroegen we ons nog af waarmee we gingen openen. (lacht)

Ed: “Ik haat het als dj’s telkens dezelfde set spelen. Wij maakten er een punt van om altijd iets anders te brengen, maar de laatste tijd werd het steeds moeilijker om te improviseren. Tegenwoordig speelt iedereen superstrak, supersnel en met een heleboel gimmicks die ervoor zorgen dat een gewone set zoals we die vroeger zouden draaien vandaag de dag als saai bestempeld zou worden. Vroeger gingen we voor de flow, terwijl nu alles vooral draait rond drops en breakdowns.”

Hadden jullie het moeilijk met de beruchte verschuiving van vinyl naar CDJ’s een aantal jaren geleden?
Ed: “Ik vond CDJ’s eigenlijk niet zo ingewikkeld. Het gevoel is hetzelfde als met platendraaiers.”

Kim: “Technisch ondervond ik ook niet echt een groot verschil. Ik had het moeilijker met het concept van cd’s. Een plaat was simpel, daar stonden maximum drie nummers op, de hoes was herkenbaar en je kon er maar een beperkt aantal van meenemen. Tegenwoordig sleur je een map mee met honderden gebrande cd’s die er allemaal hetzelfde uitzien. In dronken toestand een bepaald nummer vinden was nog nooit zo moeilijk geweest. (lacht)

Wat gebeurde er als één van jullie de set een bepaalde richting uitstuurde die volgens de ander niet per se de juiste was?
Ed: “Soms leidde dat wel eens tot discussies. Als we niet akkoord gingen over bepaalde platen gebeurde het wel eens dat één van ons twee zei: ‘Oké, doe gerust, maar als het niet aanslaat is het na vier platen terug aan mij!’ (lacht)

Kim: “Ik herinner me nog een avond in Club Geluk. Edwin wilde een plaat opleggen waarvan ik vond dat ze echt niet ging passen in de sfeer van het moment, en ik heb toen gewoon gezegd: ‘Als je deze echt gaat draaien, dan ga ik naar huis.’ Ed deed zijn goesting en ik ben effectief vertrokken. (bulderlacht) We hebben daar later ook niet moeilijk over gedaan, ik had hem gewaarschuwd!”

Hebben jullie nooit zin gehad om zelf muziek te maken?
Ed: “Zin wel, tijd iets minder.”

Kim: “Ik vind het ergens wel spijtig dat ik niet op jonge leeftijd ben begonnen met producen. Ik had veel tijd vroeger omdat ik niet constant fulltime werk had. Hoewel het toen minder evident was om er zomaar in te springen. Hoe zal ik het zeggen, tegenwoordig kan je alles opzoeken op internet en je hebt geen dure studio meer nodig om radiowaardige nummers te producen. Vroeger moest je een hele hoop apparatuur kopen terwijl ik al mijn geld opdeed aan platen. In die periode feestte ik ook heel hard, dus dat hielp ook niet echt, helaas.”

Ed: “Daarbij komt dat wij ook geen computerwizards zijn. Ik kan me inbeelden dat als je opgroeit met computers je programma’s als Ableton veel sneller onder de knie hebt dan in ons geval. Toen ik op school zat, had ik geen computer, en van internet was evenmin sprake.”

Wat is jullie advies aan beginnende dj’s anno 2013? De tijden zijn erg veranderd tegenover vijftien jaar geleden.
Ed: “Geluk en timing spelen een cruciale rol, vergeet dat nooit. Probeer iets nieuws te brengen, speel in op de markt. Netwerken is een enorm belangrijk deel van dj-zijn. Leer de juiste mensen kennen, zoals organisatoren die feesten geven in jouw genre, of beter nog, begin zelf feesten te geven!”

Kim: “Wat je ook doet, doe het enkel en alleen omdat je het ook graag doet. Ik zie soms dj’s die vooral een superster willen worden. Het belangrijkste is dat je het doet vanuit een liefde voor muziek en het plezier van het draaien.”

“Veel DJ’s weten niet meer hoe ze een zaal moeten opwarmen. Leer je publiek lezen en bespelen.”

Ed: “Zorg dat je wat achtergrond ontwikkelt. Ondertussen bestaat dansmuziek al een hele tijd en je kan je niet veroorloven om enkel maar de hitjes van de moment te draaien. Dat wordt saai. De meest interessante sets brengen een mix van oud en nieuw, vind ik.”

“Wat me tenslotte ook opvalt is dat veel dj’s niet meer weten hoe ze een zaal moeten opwarmen. Leer je publiek lezen en bespelen. Veel mensen panikeren als er om half tien nog niemand aan het dansen is, en halen bijgevolg de hits maar boven zodat iedereen begint te shaken. Dat werkt natuurlijk ook, maar zo verbrod je eigenlijk al de vibe voor de rest van de avond. Probeer je niet te hard te bewijzen in het begin.”

Edwin, gaan we jou echt nooit meer achter de draaitafels zien?
Ed: “Uiteindelijk was het zo dat de beslissing om ermee te stoppen al was gevallen voor ik ziek werd. Kim had al een soloproject in gedachten en ik speelde ook met het idee om iets te doen met deep house. Ik denk dat ik nu andere passies ga nastreven.”

“Als officieel afscheid gaan we nog een ‘One More Time’-feest doen in december. Dat wordt dan de laatste keer dat we samen gaan spelen. Ik ga dan hoogstens nog een plaat of vier mixen maar meer zal het niet zijn. Ik denk wel dat het een emotioneel afscheid gaat worden. Vooral Pukkelpop wordt niet makkelijk. Ik weet nog niet of ik het ga aankunnen om Kim z’n set te gaan bekijken.”

“Ondertussen ga ik opnieuw sporten en genieten van meer tijd voor mezelf en mijn familie. De afgelopen maanden waren nogal … intens. Ik ben 43 jaar geworden, het is een mooie rit geweest en ook al is het jammer dat het zo plots is moeten eindigen, ik ben heel blij en zeer dankbaar dat ik het zo lang heb mogen doen.”

Het ga je goed!