dossier_jury

De muziekjury spreekt

Streng, maar openhartig

Spandoeken schilderen! Repeteren tot een gat in de nacht! Van preselectie toeleven naar zinderende finale! Mama en papa in een hoekje van de zaal zien glunderen … Liters angstzweet uitscheiden! Eindeloos wachten op het onverbiddelijke juryoordeel! En de naam horen van één overgelukkige, in een zot vreugdefeestje losbarstende winnaar – jouw band? En niet te vergeten: de jury op bierregen trakteren! 

Ons gedacht: het perfécte parcours voor een muziekconcours. Haast ieder weekend vindt in Vlaanderen wel ergens een rockrally plaats; in Aalst, Peutie, Zwevezele of Genoelselderen. Tweejaarlijks is er traditiegetrouw nog steeds dé moeder aller rock rally’s: in april zegevierde Whispering Sons op Humo’s Rock Rally, en mochten ze hun naam toevoegen aan de illustere laureatenlijst naast die van Evil Superstars, Novastar, Das Pop, Goose, The Van Jets, Compact Disk Dummies … Met De Nieuwe Lichting stuwt nu ook Studio Brussel jaarlijks een trits nieuwe beloftes op in de vaart der volkeren. En ook televisieformats als ‘The Voice van Vlaanderen’ gooien zich de laatste jaren op de markt van het jong talent. Weelde!

Omdat deelnemen belangrijk is, maar winnen toch net ietsje toffer, mik je als ambitieuze beginner natuurlijk niet lager dan het hoogste schavotje. Maar hoe kom je voorbereid aan de start? Hoe breng je de gouden medaille binnen handbereik? En ook: hoe moet je omgaan met mogelijke ontgoochelingen? Of hoe zorg je ervoor dat jouw deelname effectief de start is van een bloeiende carrière? En op welke wedstrijd mik je, als artiest in de dop, het best jouw pijlen?

Poppunt vroeg aan enkele door de wol geverfde juryleden om de vuile was uit het jurylokaal buiten te hangen: muziekjournalist Bram Vermeersch, Pukkelpop-man Eppo Janssen, en Jasper Steverlinck (Rock Rally-alumnus en voormalig ‘The Voice van Vlaanderen’-jurylid) gingen – in ruil voor enkele welgemikte steekpenningen – gretig in op onze uitnodiging.

Bram Vermeersch

Schrijft voor RifRaf en Poppunt Magazine. Zetelt sinds editie 2005 in de jury van Westtalent. Worstelde zich – voor de laatste drie edities – ook door de demojurering. Buigt zich ook over de 300 demo’s die jaarlijks binnenvallen voor de Melkrockrally in hometown Tielt. En voor het inmiddels opgedoekte vi.be ON AIR van Poppunt en StuBru plugde hij onder meer Birds That Change Colour, Protection Patrol Pinkerton en SX. Hier spreekt jurybeest Bram Vermeersch.

Bram: “SX kende ik al vanop de finale van Westtalent, editie 2009. Ze wonnen toen de publieksprijs, en belandden net naast het podium. Toen stond er al in het juryverslag: ‘Stefanie Callebaut heeft star quality.’ Stefanie heeft mij nadien demo’s laten horen in het café waar ze destijds werkte, en toen Poppunt en StuBru bij me kwamen aankloppen voor een vi.be ON AIR-selectie heb ik niet lang getwijfeld om ‘Black Video’ te kiezen.”

“Ook al is het een crappy demo, er moet een sound zijn waaruit een visie naar voren komt.”

“Het heeft de dingen in een stroomversnelling gebracht voor de groep – wat ik niet had verwacht. Het was gewoon een ijzersterke single, denk ik. StuBru zei het zelf: ‘Amai, lang geleden dat we zó’n goed nummer hebben binnengekregen!’ Het heeft voor die groep écht impact gehad. Dat heeft te maken met momentum, geluk, het lotje winnen – het is geen wetenschap. Want er zijn er natuurlijk veel groepen waarvoor het niet gebeurt: je kunt een perfect nummer maken en toch niet passen binnen formats of radiozenders, of toch niet aan de ribben blijven plakken van het publiek.”

“SX heeft me nadien gezegd dat zij door die vi.be ON AIR-selectie veel vroeger dan verwacht een plaat hebben uitgebracht. Ze hebben het momentum dus ook zelf in handen gepakt, omdat het zo goed begon te lopen op de radio. Airplay maakt alles eenvoudiger: ze hebben heel snel een label gevonden, de shows begonnen binnen te stromen … SX is een groep die alles in eigen handen houdt, maar hun entourage zit ook wel snor: zo zit de manager van Goose in hun team – hij is de neef van Benjamin, overigens.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Hoe voel jij het verschil aan tussen De Nieuwe Lichting en Humo’s Rock Rally?
Bram: “Humo kijkt naar de liveperformance en het algeheel potentieel, terwijl De Nieuwe Lichting – georganiseerd door een radiostation – natuurlijk singlegericht is: ik heb de geselecteerden voor DNL live gezien, en sommigen hadden nog wel wat werk voor de boeg. Dankzij de airplay op StuBru krijgen de laureaten heel plots, héél veel aandacht. Ik hoop alleen dat die bands hun niveau kunnen behouden: radiotijd is vluchtig, en het is moeilijk om vanuit die basis een langer verhaal op te bouwen.”

“Maar voor bands is het goed dat er nu twee grote spelers hun eigen wedstrijd hebben. Dat werkt democratiserend: de Rock Rally is altijd een sterk platform geweest, De Nieuwe Lichting kan dat nu ook zijn. Muziek blijft de basis en de fora voor groepen om zich te bewijzen zijn nu alleen maar talrijker geworden. Dat is goed: beide partijen gaan integer op zoek naar talent, en daar kunnen jonge beloftes goed gebruik van maken.”

Steak Number Eight en Balthazar hebben het wedstrijdcircuit uitstekend benut: Balthazar had de Kunstbende gewonnen, was daarna de gedoodverfde (en terechte) winnaar van Westtalent en stootte daarna door naar de Rock Rally-finale. Steak Number Eight scoorde eerst op een lokale muziekwedstrijd, won vervolgens Westtalent, en hup: een half jaar later mochten ze het Humo-goud om de nek hangen. Maar blijf als jonge groep ook niet té lang in dat wedstrijdcircuit hangen en ter plaatse trappelen, dan verdwijnt de spankracht uit je verhaal.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Wat zijn de criteria die je zelf hanteert tijdens een demojury?
Bram: “Uit respect voor de groepen beluister je natuurlijk alles, maar vaak is het duidelijk na één minuut. Ook al is het een crappy demo, er moet een sound zijn waaruit een visie naar voren komt. Een sprankeltje waarmee je verder kunt, iets dat je zin doet krijgen om de groep live te zien.”

En waarop let je tijdens een livejurering?
Bram: “Een groep moet zich smijten, en dat heeft niks met volume te maken: ze moeten identiteit uitstralen op het podium, met het volle geloof spelen, ook al maken ze de zachtste fluisterfolk of de hardste techno. De visie, het talent, de goesting … moeten duidelijk zijn. Techniek, instrumentbeheersing, is maar een middel. Ik wil iets horen dat me doet bewegen, of waarvan je voelt dat het iets kan doen: Steak Number Eight was fantastisch in Westtalent, editie 2007, ook al was er de hoorbare invloed van Amenra. Dat optreden was een statement, zoals het moet zijn – zeker als je maar drie nummers mag brengen. Slordigheden kan je door de vingers zien, maar de drive moet er zijn. Groeien, finetunen, betere nummers maken … dat kan je altijd nadien nog doen.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Wat kan een wedstrijd niét betekenen voor een groep?
Bram: “Een wedstrijd is geen garantie op dé doorbraak. Het kan een stapje zijn naar méér, maar er zijn veel verhalen die eindigen na een wedstrijd. Het kan uitdraaien op een ontgoocheling, bands kunnen splitten na een negatieve bespreking … Probeer jezelf dan ook eerst realistisch in te schatten, en probeer je ambities daarop af te stellen: waar staan we al? Zien we het als een speelkans? Moeten we nog schaven aan onze muziek? Moeten we niet wat meer repeteren? Of zijn we klaar om onze groep naar een hoger plan te tillen? En mogen we de ambitie hebben om de finale te halen? Zelfvertrouwen is goed, maar tussen verwachting en uitkomst zijn altijd afwijkingen mogelijk.”

Hoe moet een groep zich voorbereiden op een belangrijk concours?
Bram: “Behoud je focus! Wéét wat je wil doen. Speel je beste nummers, en schiet jezelf niet door de voet met verkeerde keuzes. Absoluut een nieuw nummer van drie dagen jong willen spelen, is altijd een risico – ook al kan het in sommige gevallen dan weer goed uitdraaien. Maar bovenal: probeer een gezamenlijke visie te hebben en zorg dat de neuzen van alle groepsleden in dezelfde richting staan.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Hoe belangrijk is een juryverslag? Hoe moet je dat als groep lezen?
Bram: “In 2000 heb ik zelf deelgenomen aan de Rock Rally met een Nederlandstalig project, en Marc Van Springel – de übercynicus van Humo – schreef toen: ‘Keer terug naar uw oerstadium, jongens. U bevond zich ergens tussen plankton en pantoffeldiertje.’ Nu kan ik erom lachen, maar toen hakte dat er stevig in. Dat is de stijl van Humo, hé. Daar moet je als groep niet kleinzerig over doen. Dat zijn de risico’s van die competitie – you win some, you loose some. Iedere song is natuurlijk een kindje, en kritiek ligt logischerwijs gevoelig. Vandaar zie je vaak groepen splitten na een rockrally: ze worden een spiegel voorgehouden, en misschien is er meer werk aan dan ze zelf dachten. Maar een hard juryverslag kan ook zorgen voor weerbaarheid en ervaring, en het leert je omgaan met kritiek. Als je het echt wil, moet je sowieso blijven doorgaan. Een juryverslag kan daarin ook leerrijk zijn. Wat zijn de werkpunten? Sta daarvoor open als groep! Feedback stelt je in staat om te groeien en beter te worden. Anderzijds is zo’n juryoordeel ook relatief: ’t is slechts een mening van enkele mensen. In eer en geweten neergeschreven, maar uiteindelijk altijd maar één interpretatie.”

“Ach ja, hopelijk blijven al die muziekconcoursen nog bestaan! Dat is helemaal niet zeker: de provinciale popconcoursen zijn bedreigd door de afkalving van de provinciebesturen, Humo heeft het als blad moeilijk … De Rock Rally is een bonte avond, er beweegt iets rond muziek, het wedstrijdelement triggert een publiek om te komen kijken, en jonge bands spelen voor een volle zaal. Rock-’n-roll! ’t Is een fantastische traditie, niet?”

Eppo Janssen

Niemand béter geknipt dan Eppo Janssen als gids door het wonderland van de muziekcompetities. Als programmator van Pukkelpop zit hij bovenop een berg jong talent, als muzieksamensteller op Studio Brussel kent hij de geplogenheden van de radio. En bovenal: als jurylid van De Nieuwe Lichting én Humo’s Rock Rally heeft hij een vinger in de pap gehad bij de keuze van onze helden van morgen.

Eppo, hoe gaat het eraan toe in het jurykot tijdens Humo’s Rock Rally?
Eppo: “De preselecties heb ik niet meegemaakt, wel de halve finales en de finale. In de halve finale werken we met een niet-bindend puntensysteem: degene met de meeste punten wint dus niet noodzakelijk. Die punten zijn louter een middel om de discussie te starten – je moet namelijk over zo veel acts oordelen, verspreid over twee dagen nota bene, en dan is er maar beter enige systematiek.”

“In de finale werkt het anders: we laten alles op ons afkomen en houden op het einde van de dag een uitgebreide discussie. Alle juryleden schrijven hun impressies op, en die notities leiden het debat. In de finale zijn het allemaal al winnaars. De vraag luidt gewoon: wie was nu écht de allerbeste van de besten? Het ene jurylid is in de loop van zo’n finale al wat uitgesprokener pro of contra bepaalde groepen, en je voelt meestal al waar de discussie ’s avonds over zal handelen.”

“Vroeger stonden de platenfirma’s aan de deur van de backstage, nu zijn het de boekingskantoren.”

Klopt het dat de Rock Rally-jury dit jaar vrij unaniem was over winnaar Whispering Sons?
Eppo: “’t Is niet zo dat die groep bij iedereen bovenaan de top tien stond. Maar er is democratie binnen zo’n jury en terugkijkend op het hele parcours schoven de juryleden van de halve finale en de preselectie Whispering Sons uiteindelijk naar voren als onbetwiste winnaar. En daar is al bij al weinig discussie over geweest.”

“In sommige edities zijn de debatten heviger geweest. Om te beginnen waren we dit jaar met zeven juryleden. Een oneven getal: handig! Want we hebben weleens met vijf tegen vijf lijnrecht tegenover elkaar gestaan. Neem nu het jaar van The Hickey Underworld, die legendarische editie waar iemand van de jury zei: ‘Dat gaat nooit op de radio gedraaid worden!’ Er is toen ook ernstig over The Black Box Revelation gediscussieerd: die waren toen echt nog piepjong. Blij dat we hen de tweede plaats hebben toegeschoven, als een schop onder hun gat om er iets van te maken.”

“Bij de Rock Rally gaat het om het live-aspect, en de zoektocht naar een goeie liveband die hopelijk over een paar jaar een goeie show kan neerzetten. Daarom was The Hickey Underworld dus de duidelijke winnaar: het zat gewoon goed in elkaar. En plots kwamen die mannen alsnog af met de schitterende single ‘Future Words’ en hadden ze, tegen al onze verwachtingen in, tóch een radiohit te pakken!”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Het illustreert het verschil tussen De Nieuwe Lichting en Humo’s Rock Rally. Bij De Nieuwe Lichting wordt gezocht naar één goeie song, een echt radionummer, iets dat StuBru kan uitdragen. Jij zetelt ook in de jury bij De Nieuwe Lichting. Hoe gaat die in zijn werk?
Eppo: “Die jurering lijkt een beetje op de playlistvergadering bij Studio Brussel. Ik heb daar ook jaren ingezeten. Daarin wordt elk nummer beluisterd dat ons is toegestuurd: is dit iets voor Studio Brussel? Of niet? Hoe klinkt de song? Is die goed genoeg opgenomen? Die ene song van drie à vijf minuten moeten we dus beoordelen op radiopotentieel – maar in dat laatste geval weet je het al, want vijf minuten is véél te lang voor de radio. Vervolgens selecteren we in onze juryvergadering acht finalisten uit de grote pot met zestig kandidaten. En dan mag het publiek verder beslissen wie de drie beste, of liever: populairste acts zijn.”

Hebben die wedstrijden nog dezelfde impact als vroeger? Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat de platenfirma’s allang niet meer met contracten staan te zwaaien.
Eppo: “Vroeger stonden de platenfirma’s aan de deur van de backstage, nu zijn het de boekingskantoren. Daar ligt het zware gewicht van de muziekindustrie tegenwoordig: het livecircuit brengt nog geld op, en die boekingskantoren willen er allemaal als eerste bij zijn. En ook managementkantoren staan aan te schuiven voor de winnaars van wedstrijden. Toch wel opvallend: Belgische groepen zijn tegenwoordig veel beter omkaderd dan vijftien jaar geleden, vaak door erg gespecialiseerde kantoren. Steak Number Eight, Raketkanon … Die zitten allemaal bij hetzelfde management, dat een goeie feel heeft met het genre.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

“Sommige groepen raken er zonder wedstrijd ook wel. Oscar & The Wolf, bijvoorbeeld. Maar de impact van de Rock Rally en De Nieuwe Lichting mag je nog altijd niet onderschatten. Er komt zo veel op de luisteraar af, en meer dan ooit moet iemand een selectie maken: die wedstrijden hebben daarin een belangrijke katalysatorfunctie, en fungeren als filter die uitpluist wat de moeite waard is. Daarenboven maakt het wedstrijdelement het allemaal spannender, en dat vinden pers en media dan weer lekker. Dat heb ik deze keer bij de Rock Rally en De Nieuwe Lichting ook weer gemerkt, dat de pers het allesbehalve links laat liggen, en dat iedereen er graag over mee discussieert. De Rock Rally kon overigens weer rekenen op een goedgevulde Vooruit, TRIX en AB, en dan weet je dat het niet alleen de familieleden van de groepen zijn die komen kijken.”

Moet je als groep klaarstaan met een plan na deelname? Anders gezegd: welke raad zou je een laureaat aan de Rock Rally geven?
Eppo: “Neem je tijd, bekijk het even – zeker als je pas uit het repetitiekot komt. Whispering Sons staan wel al ergens: ze hebben al een ep opgenomen, hebben weleens een studio vanbinnen gezien, hebben halvelings een management aan zich verbonden … Maar de meeste bands horen het in Keulen donderen als je hen het verschil wil uitleggen tussen een boeker, manager of platenfirma. De beste raad is dus: ga niet te snel!”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Krijg je die tijd overal? Moet je na De Nieuwe Lichting je airplay niet meteen verzilveren?
Eppo: “Bij De Nieuwe Lichting moet je het ijzer inderdaad proberen te smeden als het heet is. Je song wordt gedraaid op de radio? Oké, dan moet die volgende single minstens even goed zijn, of dan moet je zomer tenminste volgeboekt zijn met fijne festivals. Op De Nieuwe Lichting zit er meer druk, dat klopt. Toen Equal Idiots (één van de winnaars van De Nieuwe Lichting, red.) ook in de Rock Rally-finale speelde, zag ik veel mensen opkijken: ‘Aah, dát nummertje! Dat heb ik precies al ergens gehoord.’”

“Een single die door de radio wordt opgepikt, is natuurlijk instant veel geld waard – dat is de moeilijkheid aan De Nieuwe Lichting: in tegenstelling tot Humo’s Rock Rally is er minder tijd om op zoek te gaan naar de juiste omkadering en rustig te kijken hoe je de prijzenpot van 10.000 euro best kan besteden. Maar anderzijds gaan StuBru en Humo sowieso allebei wél een engagement op langere termijn aan, denk ik: ze gaan je niet helpen met een management zoeken, of zeggen hoe je volgende single moet klinken. Maar je mag ervan uitgaan dat ze je iets dichter bij zich gaan houden dan andere Belgische groepen – ze zullen hun laureaten altijd de nodige aandacht blijven geven.”

Jasper Steverlinck

Sinds 2011 is Vlaanderen hooked to the silver screen, voor the freakiest show: ook ‘The Voice van Vlaanderen’ zoekt al enkele seizoenen naar jong talent, en gooit een geheel nieuwe aanpak in de strijd. Niet je looks, maar de kwaliteit van je stem beslist of een kandidaat doorstoot naar de volgende ronde. Doodeerlijk concept, maar wél voor een miljoenenpubliek. Jasper Steverlinck kan als voormalig ‘The Voice’-jurylid én Rock Rally-laureaat de twee wedstrijden wegen.

Jasper: “Ik zat nog op school toen we met Arid deelnamen aan Humo’s Rock Rally. Dat was in 1996, twintig jaar geleden intussen – we worden oud. (lacht) Voor mij was dat de eerste spark, een bevestiging dat ik muzikant kon worden, dat ik mijn droom kon verwezenlijken. Poppunt bestond nog niet, er was nog geen YouTube, er was alléén de Rock Rally – zeker in het alternatieve muzieksegment. De middelen om muzikant te worden zijn vandaag veel bereikbaarder voor jonge gasten dan voor mijn generatie, denk ik.”

“De stem is in ‘The Voice’ uiteindelijk ook maar een kapstok, een vertrekpunt. Veel belangrijker is de visie!”

Zijn de mogelijkheden voor deelnemers nog steeds even groot?
Jasper: “De Rock Rally had toen alleszins een enorme impact. Humo had als magazine ook een veel sterkere positie dan nu. Maar de sociale media bestonden nog niet, dus werd er niet over je gefacebookt of geïnstagramd. Misschien moeten we de vraag anders formuleren: ik vraag me af welke impact zo’n wedstrijd nu heeft? Groepen komen overal veel sneller in de huiskamer binnen, terwijl je op muziek van Novastar destijds maanden moest wachten. Nu kan je direct doorklikken naar de Facebook-pagina van Whispering Sons, fan worden, liedjes horen – dat is instant. Vroeger was er dan wel weer mystiek, maar groepen kunnen fans nu metéén aan zich binden.”

Humo’s Rock Rally is een wedstrijd waarin groepen worden beoordeeld op hun liveperformance als formatie. In ‘The Voice’ sta je als zanger in je blootje, en telt enkel de stem. Zie je nog verschillen?
Jasper: “In de Rock Rally wordt van in den beginne meer eigenheid verwacht en moet je verder staan in je persoonlijke ontwikkeling. Wie ben ik? Wat heb ik te vertellen? Je groep moet goed spelen – uiteraard – en het moet kloppen als geheel. Een cool verhaal, dito geluid: dat is relevant voor de Rock Rally. Er wordt vooral ook gekeken of je songs kunt schrijven, dat lees je vaak in de commentaren: goeie zangeres, toffe look, fijne sound, maar er zijn geen songs … Tja, dat ben je er nog niet klaar voor, hé.”

“In ‘The Voice’ moet het allemaal nog beginnen, die zoektocht naar eigenheid. Heb je al zelf liedjes geschreven? Heb je een verhaal te vertellen? Dat is op zich minder belangrijk, want je wordt in de eerste plaats beoordeeld als zanger of zangeres. Je brengt liedjes van anderen, en de criteria zijn: hoe zing jij? En welke meerwaarde breng jij aan die liedjes?”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Is een tv-format als ‘The Voice’ geschikt voor een jonge artiest om zich te ontplooien? Of is het risico groot dat je gekneed wordt naargelang the flavour of the day?
Jasper: “Ik kan enkel voor mezelf als ‘coach’ spreken, maar binnen het parcours van ‘The Voice’ zélf denk ik niet dat je gekneed wordt. Mijn betrachting was steeds om alle kandidaten hun ding te laten doen, zodat ik ze vijf jaar later nog in de ogen kan kijken. Natúúrlijk moet dat, min of meer, binnen het kader van het televisieprogramma passen: als je fan bent van extreme techno, of obscure grunge en je wil alleen maar b-kantjes van Alice In Chains zingen, ja, dat gaat niet, hé. Op dat vlak moet je een beetje compromissen kunnen sluiten.”

“Wat wil ik doen? Welke richting wil ik uit? Dat moet je proberen duidelijk te maken aan je begeleiders. Deelnemers aan de Rock Rally zijn al door dat proces gegaan: ik ben Bart, fan van Nick Cave, dat is de muziek die ik wil maken, en ik wil niét de nieuwe Ed Sheeran zijn – dat is al uitgemaakt. Bij ‘The Voice’ zijn die vragen in de meeste gevallen onbeantwoord – kandidaten zitten vaak nog in de fase: ‘ik heb een goeie stem, ik zing graag, maar ik weet niet waar ik naartoe wil.’ En als coach moet je praten met je kandidaten: is dit iemand die van commerciële dingen houdt, en graag die weg wil opgaan? Of is het iemand die van andere dingen houdt? Je moet die kandidaten op maat helpen en bijstaan op hún pad.”

“Maar het gevaar loert misschien wel na ‘The Voice’, al heeft dat met het format an sich niks te maken. Wél met de bekendheid: als je plots bij zo’n groot publiek in de kijker loopt, dan is er veel druk en komt het erop aan om sterk te zijn, en je eigen weg te blijven banen. Maar win je niet, dan heb je op z’n minst kunnen bijleren. En met die schatten aan informatie, positieve feedback, je opgedane netwerk … kan je weer verder: deelnemers nemen voor het eerst een kijkje in een professionele studio, zien hoe alles werkt, ontdekken dat er hard gewerkt moet worden en dat ze veel moeten oefenen om béter te zingen. Dat geldt ook voor iemand die wil voetballen: voetballen is leuk, maar om prof te worden, moet je héél veel trainen.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Die focus op sterke stemmen: staat dat niet haaks op het ‘brede verhaal’ dat een muzikant vandaag moeten vertellen?
Jasper: “Da’s wel waar. Een stem is vandaag vaak niet genoeg. Bij wijze van spreken moet je als zanger tegenwoordig ook visual artist zijn, je eigen kledinglijn maken, en weet ik veel wat van sociale mediaprofielen beheren …”

“De muziekwereld is een heel visuele wereld, maar het gaat in ‘The Voice’ niet over de looks. Eerst de stem, pas daarna komt de bigger picture. Dat heeft me altijd aan dat format aangetrokken. Maar de stem is in ‘The Voice’ uiteindelijk ook maar een kapstok, een vertrekpunt. Veel belangrijker is de visie! In de Rock Rally zal een straffe zangeres vaak ook een instrument bespelen, of al jaren aan songs gewerkt hebben. Bij ‘The Voice’ is dat dus minder een noodzaak. Maar neem iemand als Natalia: die speelt, bij mijn weten, geen instrument en gaat niet haar eigen songs schrijven. Maar zij heeft wél een visie: zij weet wat ze wil, hoe ze het moet doen, welke muzikanten met haar moeten meespelen – dat is belangrijk om over na te denken als zanger. Er moet vooral een drive zijn om het te doen.”

“‘The Voice’ is als wedstrijd een vertrekpunt, terwijl de Rock Rally niet het eindpunt, maar wel een latere halte op the journey is. Met een goeie stem kun je iets beginnen in ‘The Voice’, in de Rock Rally moet je al verder in je verhaal zitten.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Mocht je nu beginnen, aan welke wedstrijd zou jij nu deelnemen?
Jasper: “Ik zou wellicht weer aan de Rock Rally meedoen, omdat ik mezelf ook als zanger beschouw, maar toch vooral als songwriter. In die wedstrijd maak je meer kans om direct op het totaalplaatje beoordeeld te worden, denk ik. En natuurlijk mag – moet – je daar eigen songs spelen. Dat is altijd mijn einddoel geweest: mijn eigen muziek maken en laten horen – mijn coverplaat even niet te na gesproken. Maar misschien dat ik voor de lol ook aan ‘The Voice’ zou meedoen: leuk verhaal voor de sociale media! De Rock Rally voor mijn eigen muziek, en ‘The Voice’ om blind beoordeeld te worden op de kracht van mijn stem. Zoiets?”

“Iedereen heeft een andere journey, maar je moet vooral denken op lange termijn. Wie wil ik zijn? Wat wil ik uiteindelijk brengen? Wat wil ik bereiken? Gaat die wedstrijd me helpen op mijn pad in the long run? Probeer een traject op te bouwen waarop je, binnen tien jaar terugkijkend, trots kunt zijn. Ik heb ook platen gemaakt, zonder inmenging van externen, die ik nu toch anders zou aanpakken. Maar ik moet me nergens voor schamen: ik heb me nooit iets laten aanpraten, en dat is het belangrijkste. Doe niks dat je zélf niet tof vindt!”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Moeilijke opdracht voor jonge mensen die sowieso zoekende zijn …
Jasper: “Klopt, voor mij was het destijds ook moeilijk. Maar ik heb altijd de drive gehad om muzikant en zanger te worden, en ik had de nood om tekstueel iets te vertellen: de wil om het te maken, die brengt je het verste. Als je de drive hebt, en het geloof, dan hoef je niet alle antwoorden te hebben. Dat is net de sterkte van jonge mensen. Dat stemmetje: ‘ik heb niet de antwoorden, en ik weet niet alles, maar ik heb ongelooflijk veel zin om dit te doen, en ik wil het heel graag, en ik blijf gewoon mijn pad volgen.’ Een wedstrijd kan daarvan de bevestiging zijn, dat je het niet weet, maar dat je toch goed bezig bent.”