Coely-KBL1

Coely

“Mijn muziek is een doorgeefluik.”

Of het hard gaat voor Coely? Wat had je gedacht? Terwijl dit interview plaatsvindt, zit ze in volle voorbereiding van een tour die haar van België naar Nederland, de UK, Frankrijk en Duitsland brengt. Europa moet voor de bijl. Of dat gaat lukken? Reken maar van ja. Met op het palmares supports voor Kanye West, Kendrick Lamar en Snoop Dogg, stomende soloshows en een dijk van een plaat, kan het niet anders of Coely – né Coely Mbueno – is er klaar voor om wereldwijd potten te breken.

Eerst een fotoshoot met huisfotograaf Koen Bauters. Mooi op tijd. Niks geen diva-attitude. Coely is down to earth. Zelfs met een hongerige maag en een zeer uitnodigend stuk tiramisu voor haar neus blijft ze haar innemende zelve. Een hap, en dan a flow of words

Wat is het laatste dat je geïnspireerd heeft? Je hoeft je niet te beperken tot muziek.
Coely: “‘Believer’ van Imagine Dragons. Ik vind dat een ongelooflijk zot nummer. Leren kennen door ‘At the festivals’ op Q2. Ik was helemaal overdonderd door dat concert: songs, performance, interactie met het publiek. Als ik een song goed vind, dan ga ik er meteen naar op zoek en koop ik van die band alles wat er te vinden is. Ja, ik ben in de eerste plaats een hiphopartiest, maar andere genres kunnen me evengoed fascineren. ‘Raise Hell’ van Dorothy bijvoorbeeld: pure rock, maar zo goed gemaakt dat ik er helemaal weg van was toen ik het voor het eerst hoorde. Ik word snel getriggerd door songs die groots klinken en toffe melodieën hebben. Ik hoor snel de verschillende laagjes en de details. Het is alsof ik die lijntjes er zo kan uitpikken en apart hoor. Beetje nerdy misschien, maar ik ben voortdurend songs aan het analyseren. Zelfs als ik met iemand zit te praten. Zoals nu. (lacht)

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Een muzikant met de oren van een producer, dus.
Coely: “Ja, al leer ik tijdens het schrijven van songs ook heel veel van mijn producers. En ik steel met mijn ogen. Ik vind het erg interessant om in de studio te leren hoe je een song opbouwt: baslijntje programmeren, erover beginnen beatboxen, zingen, rappen … Ik moet maar een cool trompetje horen en ik word al helemaal enthousiast. Ik denk dat dat de erfenis is van in een muzikale familie te zijn opgegroeid. Mijn moeder was dirigente van het kerkkoor, mijn broer speelde trompet, mijn vader zong … dat heeft me erg gevormd. Soms hoor ik een liedje dat ik niet ken, maar begin ik toch mee te neuriën. Het lijkt dan alsof ik weet hoe de zanglijn in elkaar zit.”

Laten we het houden op ‘een aangeboren talent’.
Coely: “Mijn moeder vertelt me dat ik als kind vaak de kerk uitstapte en de liedjes die er gezongen werden na-neuriede in de auto. Nu nog gebeurt het dat ik een liedje na één luisterbeurt al meezing. Dat klinkt misschien allemaal wat over the top, maar het is niet anders. Ik ben echt helemaal bezeten door muziek. Als ik een week niet in de studio ben geweest en ik zie mijn producers, dan moet ik ze laten horen wat me die week geïnspireerd heeft: een drumgroove, een sound, een gitaarlick …”

“Als je op een podium stapt, own it!”

De muziek stroomt met andere woorden door je heen. Opmerkelijk is ook: de Coely die ik voor me zie, is niet de Coely die op het podium staat. Daar lijk je soms wel een volksmenner, een muzikale furie. Ook in je eerste single ‘Chasing Pavements’ zat een heel krachtig ‘Rrrrraaah’-moment. Hier blend je in de omgeving: we zitten in een volle Vooruit en er is niemand die je aanspreekt, terwijl je toch wel wat bekendheid geniet.
Coely: “Die ‘raah’ staat voor ruigheid ja, maar dat is toch meer iets van een paar jaar geleden. Ik heb ondertussen geleerd om de energie anders te kanaliseren, maar die rauwheid is wel nog aanwezig. Vooral on stage. Ik vind het ontzettend leuk om op een podium te staan, om het publiek goeie vibes te geven, om te performen. En het wordt enkel beter als ik goed in mijn vel zit, als de sfeer goed zit, en de outfit en mijn make-up – dat speelt allemaal mee: my warpaint. Als je op een podium stapt, own it! Ik ervaar telkens opnieuw dat het publiek me grootser maakt. Ik geef energie, het publiek geeft die terug. En dan ontstaat er een erg fijne, krachtige golfbeweging, tot de boel ontploft. Ik vind het behoorlijk zot hoe dat gebeurt.”

Ben je na een show uitgeput of helemaal psyched?
Coely: “Ik krijg er energie van. Als ik van een podium stap, ben ik helemaal opgeladen, een brok adrenaline. En dan wil ik nog vanalles doen, ook al heb ik al alles gegeven. Optreden is zoals fitness, zowel voor mijn lichaam als voor mijn stem. Na een optreden zit ik nog even in the zone. Meestal duurt dat een uur of twee. Maar als ik dan ga zitten, is het voorbij. Gedaan. Dan wil ik gewoon naar huis en gaan slapen. (lacht)

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Veel jonge artiesten kunnen niet om met die rush of blood. Of tenminste, ze kunnen moeilijk overweg met de down die na een optreden volgt en vliegen in de drank of andere roesmiddelen. Kan het jou overkomen?
Coely: “Neen. Ik heb niets met dat escapisme. Waarom zou ik drugs gebruiken? Het enige wat ik soms eens drink, is kriek of cava, maar nooit als ik moet optreden, een interview heb of aan het werk ben. Ik weet dat er een soort van morbide aantrekkingskracht uitgaat van de ‘27 Club’ (artiesten die op 27-jarige leeftijd gestorven zijn, meestal na een overdosis: Janis Joplin, Jimi Hendrix, Jim Morrison, Amy Winehouse, Kurt Cobain …, red.), maar mij zegt het echt niets. Als ik al een probleem zou hebben, me alleen voel of down, dan weet ik bij wie ik moet zijn. Mijn entourage bestaat niet uit een groepje nobele onbekenden. Het zijn vrienden en familie. Eigenlijk kan je heel de Coely-crew beschouwen als familie. En iedereen blijft mooi met de voeten op de grond. Ik word zeer goed omringd door mensen die me graag zien en die me ook kennen. Die support is er.”

Wat is voor jou de essentie van muziek maken?
Coely: “Zonder klef te willen klinken: positivisme uitdragen. Ik wil aantonen dat je mag gaan voor waar je in gelooft, maar dat je er ook hard voor moet werken. Hoe vaak gebeurt het niet dat iemand je zegt: ‘Dat gaat nooit lukken’, zelfs als het gaat om je grote droom? Ik vind dat we onszelf en onze dromen niet zo snel mogen opbergen. Waarom? Leven is ook zoeken. Het is normaal dat je niet alles meteen krijgt zoals je het wil, maar net dat kan je sterker maken: de wil om iets te doen, het geloof in je eigen kunnen.”

“Ik word zeer goed omringd door mensen die me graag zien en die me ook kennen.”

“Ik weet me omringd door mensen die me goeie raad geven en ik ben hen dankbaar, maar uiteindelijk moet ik het doen. Dat idee wil ik overbrengen. Neem het heft in eigen handen. Net zoals ik geïnspireerd ben door anderen, wil ik andere mensen inspireren. In die zin is mijn muziek ook maar een doorgeefluik. Maar wel een dat ik volop openzet en waar ik helemaal voor ga.”

“Een van de mooiste momenten tijdens een concert is wanneer ik iemand in het publiek zie openbloeien. Het gebeurt soms dat ik aan het begin van een optreden iemand zie die down is, maar die dan plots wel zie glimlachen. Niet omdat hij of zij mijn show zo goed vindt, maar omdat de energie iets getriggerd heeft.”

Beschouw je jezelf als een rolmodel?
Coely: “Ik weet het niet, maar als fans me dat komen vertellen, dan koester ik dat wel. Het geeft me alleszins de drive om er nog harder voor te gaan. Maar ik sta niet in het leven als ‘rolmodel’ voor anderen. Ik maak muziek en het schenkt me veel voldoening als mensen zich herkennen in wat ik doe. Maar dat is geen doel op zich. Ik kan het allemaal erg relativeren.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Zoals de stand-up comedian Bill Hicks het zo mooi verwoordde: it’s just a ride. Het leven als reis, geniet ervan en laat je niet te snel ontmoedigen door mensen die je flow willen verstoren.
Coely: “Dat is exact waar ‘Different Waters’ over gaat. Als je in een roeiboot zit en je komt een obstakel tegen, wat ga je doen? Botsen of erlangs varen? Life is all about obstacles, obstacles, obstacles. Ik beschouw het leven als een soort van test: wat ga ik aanvangen met de tijd die ik kreeg?”

Sterren kijken sterren

Ik weet dat je moeder belangrijk is in je leven. Ze kreeg zelfs een rol op je album. De ene keer met een vettige lach, de andere keer met goeie raad. Heb je nog andere rolmodellen?
Coely: “Mijn producers-slash-management. Ik sta soms enorm te kijken van hoe ze dingen aanpakken. Als ik ooit eens iets alleen moet doen, weet ik op welke skills ik kan terugvallen, namelijk die die zij me geleerd hebben. En mijn vriendinnen, omdat ze me een spiegel voorhouden. De ene is model, de andere is fotografe … Ze doen allemaal dingen waar ik echt niets van ken, maar ik kijk naar hen op omdat ze met veel passie in het leven staan. Als je ziet waar we allemaal vandaan komen en waar we nu staan, vanzelfsprekend is het niet.”

“Mijn vriendinnen doen allemaal dingen waar ik echt niets van ken, maar ik kijk naar hen op omdat ze met veel passie in het leven staan.”

Je wordt binnenkort 24 en bent een van de rising stars in de Belgische hiphopscene. Er lijkt wel een hiphop-hausse te zijn: Coely, Romeo Elvis, Woodie Smalls …
Coely: “Ik denk dat er eindelijk een ‘markt’ voor is. Ik heb het gevoel dat er meer openheid is en dat hiphop eindelijk een kans heeft gekregen. De tijden veranderen, de jeugd verandert mee en luistert nu niet enkel meer naar Amerikaanse artiesten, maar ook naar Belgische. Het onderscheid is nagenoeg verdwenen. Wat de scene goed doet, is dat hiphop overal leeft: Gent, Brussel, Brugge, Luik … In 2016 werd het Niveau4-project op Couleur Café voorgesteld, met enkel Belgische hiphoppers: Woodie Smalls, Coely & DVTCH NORRIS, Roméo Elvis, Senamo & Seyté, JeanJass & Caballero, STIKSTOF … Ik heb het idee dat de hokjesmentaliteit aan het verdwijnen is: ik zie soms opa’s en oma’s op mijn concerten. (lacht)

Als digital native is ook je online community belangrijk. Heb je een idee van de omvang?
Coely: “Op Instagram heb ik om en bij de 11.000 volgers. Naar mijn aanvoelen waren die daar ineens. (lacht) Ik vond dat een fijne gewaarwording. Maar ik heb er wel voor gewerkt, net zoals voor die 27.000 volgers op Facebook. Akkoord, het zijn er geen 100.000, maar ik vind 27.000 mensen die mijn muziek goed vinden of die affiniteit hebben met wat ik doe toch ook indrukwekkend. Online leeft het alleszins heel hard.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Soms hoor je verkondigen dat radio passé is en dat jonge artiesten veel meer zouden moeten focussen op onlineplatformen als YouTube. Als ik de miljoenen clicks op de ‘Habiba’-video van pakweg Boef bekijk, ben ik geneigd dat te geloven.
Coely: “Hm, ik ben het daar niet helemaal mee eens. Niet iedereen is zo internet-minded. Er staan veel mensen ’s ochtends in de file die een song horen en opzoeken wie de performer is. Via Shazam wellicht, maar goed. De radio is net zoal alle onlineplatformen nog erg nodig. Het ene versterkt het andere.”

Je schenkt veel aandacht aan vormgeving, niet enkel wat je eigen styling betreft, maar ook in je video’s. Voor de video bij ‘Celebrate’ ging je in zee met Elisabeth Ouni, die furore maakt met haar ‘Polaroid Story’-project. Ook iemand die volop voor haar droom gaat.
Coely: “She’s my girl! Ouni is een inspiratie, omdat ze zo hard is gefocust op wat ze doet. Die ‘Celebrate’-clip is echt goed omdat hij de sfeer van het nummer mooi weergeeft. De clip is erg Amerikaans van inslag. Ik ken veel clipregisseurs die doen wat Ouni doet, maar zij is tot dusver de enige vrouwelijke regisseur/monteur die zoiets afgeleverd heeft. She got skills. En ik raad iedereen aan om haar ‘Polaroid Story’-project te checken, waarin ze Amerikaanse rappers portretteert. Echt amazing, omdat ze de persoon achter de hiphopper zoekt. Ouni combineert drive, passie en menselijkheid.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Iets wat we nog niet aangeraak hebben: hoe start jij aan een nieuwe song?
Coely: “Alles begint met jams. Van daaruit groeien de songs. Ik maak samen met mijn producers beats, melodielijnen … Er is een constante wisselwerking tussen ons, en we halen ook inspiratie bij andere artiesten. We bestoken elkaar voortdurend met berichten. Soms heb ik thuis een ideetje en dan komen de melodieën als vanzelf. Ik speel zelf geen instrument, dus staan mijn liedjesideeën vol met gezongen lijntjes: een voor de gitaar, een voor de bas, een voor de piano … Veel pompompom en lalala of gibberish, dus. (lacht) De lyrics komen meestal uit mijn eigen leven. Straight from the heart.”

Ja, je lyrics zijn vaak statements. Het leven raak en snedig verwoord. Ik zie je nog wel ergens aan een poetry slam meedoen.
Coely: “Hoe tof ik dat ook vind, I need me some beats. Maar ik ga er wel soms naar op zoek. Ik vind graag nieuwe woordcombinaties, flows … De inspiratie ligt gewoon voor het rapen. Aan mij om er iets mee te doen.”

coelymusic.com