Christoph-Elkens-KBL1

Christoph Elskens

Noisesome Management - Recordings

Christoph Elskens, de man achter Noisesome Management – Recordings, scoorde deze zomer met Equal Idiots en SONS op Rock Werchter. In het verleden schreef hij succesverhalen met onder meer Customs, The Me In You en Motek. Anno 2018 ontfermt Noisesome zich naast SONS en Equal Idiots ook over The Spectors, High Hi en Shy Dog. Met veel drive en de nodige kennis van zaken wil Elskens het publiek blijvend warm maken voor muziek waar hij 100 % achter staat omdat hij voelt dat er een draagvlak voor is. Een missie die midden jaren negentig ‘High Fidelity’-gewijs is ontstaan in een platenzaak in Leuven. 

Christoph: “Als gepassioneerd muziekliefhebber was ik kind aan huis in JJ Records in Leuven. Daar is het allemaal begonnen. Toen de winkel in januari 1995 ophield te bestaan, heb ik samen met Rudi Claes van JJ Records Music Mania opgericht. Ik heb er mijn toenmalige job voor opgegeven, tot groot ongenoegen van mijn ouders. (lacht) De datum van de opening van Music Mania staat nog in mijn geheugen gegrift: 18 februari 1995. De winkel was een bom vanaf de eerste dag. De nineties: alles bolde nog volle gas. Het was de job van mijn leven. Mensen nieuwe muziek leren kennen: daar leefde ik voor. Ik heb de klanten van Music Mania letterlijk Explosions In The Sky opgedrongen omdat ik echt geloofde in die groep. Tot groot plezier van platenfirma Konkurrent.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

“De nodige omzet draaien was natuurlijk ook belangrijk; daar mag je niet vies van zijn. Binnen de kortste keren zagen de platenfirma’s Music Mania als een nieuwe partner voor allerlei acties en in-store-concerten. Op een bepaald ogenblik ben ik zelf ook concerten beginnen organiseren onder de noemer Music Mania presents. Op locatie, meestal in Het Depot of in De Sojo, waar ik o.a. het allereerste optreden van Explosions In The Sky in België heb georganiseerd. 35 verkochte tickets; ik heb er zwaar mijn broek aan gescheurd, maar whatever. Een half jaar later ontplofte het verhaal. Omdat ik in het concertwezen was terechtgekomen en intussen ook de muziekwebsite Soundslike had opgericht, kreeg ik in 2006 op een gegeven moment een telefoontje van Kirsten Lemaire om in Luftwaffe FM op Studio Brussel mijn favoriete Belgische platen voor te stellen. Ik heb toen onder meer Motek aan bod laten komen.”

“Het speelde toen al in mijn achterhoofd om een label op te richten. Maar je kan niet starten met een logo, je moet eerst een band hebben. Voor een review op Soundslike had Motek me hun in eigen beheer opgenomen album opgestuurd. Ik krijg er nu nog kippenvel van. Wat is dit, dacht ik. Onder die muziek wou ik mijn schouders zetten. We zijn beginnen samenwerken. De ‘Re: EP’, met vier opnieuw opgenomen tracks van hun bestaande plaat, was in 2007 de allereerste Noisesome-release. (Noisesome was toen nog een sublabel van EMI Music, red.). Ik was vertrokken. Niet veel later kreeg ik van Motek ook de vraag of ik hun management wou doen. Dat was nieuw voor me, maar ik ben er mijn weg in beginnen zoeken. De samenwerking met Motek was heel leerrijk en tof. De single ‘Tryer’ was een schot in de roos. Het nummer stond op één in De Afrekening en binnen de kortste keren speelde de band in Italië, Denemarken, China … In 2008 stond Motek ook op Pukkelpop.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

“Als je scoort, valt dat op bij andere groepen. Zo contacteerde Daan De Bruyne (nu boeker bij Toutpartout, red.) me om ‘Homesick’ van Dijf Sanders uit te brengen. Ik heb er nog altijd hartzeer van dat dat album niet gemarcheerd heeft. Dijf Sanders is een goede muzikant en ‘Homesick’ is een superfijn plaatje … Kristof Uittebroek en Joan Govaerts van Customs, die ik nog kende van hun periode met Larsson, waren op zoek naar een label en hadden me enkele songs gestuurd, onder andere ‘Rex’. De rest is geschiedenis. Ik heb twee platen van Customs uitgebracht. Dat was een succesverhaal. Releases van The Me In You, Bodyspasm, Recorders, Tubelight, Double Veterans en The Love Compartment volgden. Drie albums per jaar is wel het maximum voor Noisesome. Ik wil me echt kunnen toeleggen op elke release en ieder album de juiste aandacht geven. Spreiding is belangrijk; ik wil geen overlappingen.”

 “Mijn smaak gaat breed, maar ik moet me in de muziek kunnen vinden, anders begin ik er niet aan. Hoe tof ik mensen soms ook vind. Ik zeg altijd: muziek is geen Tupperware. Een ander dekseltje en het zal wel passen: nee, zo werkt het niet.”

“Ik probeer minder voor de hand liggende muziek te serveren omdat ik ervan overtuigd ben dat er een draagvlak voor is bij een breder publiek.”

“Ik zoek ook nadrukkelijk naar partijen om mee samen te werken. Toen Noisesome nog een sublabel was van EMI Music mocht ik intern zelf een product- en salesmanager kiezen. Er was een rechtstreeks contact; geen sprake van tijdverlies. De relatie met Caroline Records nu is vergelijkbaar. Caroline Records doet de distributie, promo en marketing van de Noisesome-albums, in zeer nauwe samenspraak met mij en de bands. De releases van Recorders, Tubelight, The Love Compartment, The Herfsts, Double Veterans, High Hi, Equal Idiots, Shy Dog en The Spectors zijn allemaal verschenen via Noisesome/Caroline Records.”

“Zorgt het nooit voor een conflict dat ik zowel manager als labelbaas ben? Die vraag wordt me wel vaker gesteld. Het is geen slechte zaak dat ik samen met de groepen meer controle heb over alles. De boekingen ga ik wel niet zelf doen. Ik heb werk genoeg en boeken is een totaal apart gegeven. Het is een zegen om met goede boekers te kunnen werken. Ik plaats niet al mijn bands bij dezelfde boeker omdat een band vanaf dag één bij de juiste boeker moet zitten.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

“Volgend jaar verschijnt het tweede album van Equal Idiots en het debuut van SONS. We zijn nu al de krijtlijnen aan het uitzetten wat betreft de releasedata en de plaatsen waar we de albums zullen voorstellen. Net als Equal Idiots is ook SONS aan het ontploffen. Het is te zot voor woorden. Kwam het optreden van SONS op Rock Werchter deze zomer niet te vroeg? Ik begrijp de vraag. Maar SONS was muzikaal gezien klaar voor Werchter. Ik heb geen moment getwijfeld. Het optreden op Werchter was inderdaad heel vroeg in hun carrière maar de weg die ze hadden afgelegd van Café Cabron tot Genk On Stage sterkte me in mijn keuze: oké, het gaat misschien heel hard maar dit moeten we gewoon doen. Voor Equal Idiots was het vorig jaar nog te vroeg om op Werchter te staan, voelde ik. Je moet als manager streng durven te zijn en uitleggen waarom bepaalde stappen nog te vroeg zijn. Deze zomer waren ze er wél klaar voor. De band had als afsluiter in The Slope ook een heel mooie spot.”

“Wat zijn de belangrijkste taken van een manager? Intensief samenwerken met de band, repetities bijwonen en aanwezig zijn bij liveshows. Je moet als manager aanvoelen wat er leeft bij het publiek en kritisch blijven. Ik ben geen stilist, maar ik geef wel advies over promofoto’s, bio’s en videoclips, zeker als ik vind dat er iets anders moet. Ik behoud mee het overzicht, zorg ervoor dat de bands gewapend naar een interview gaan en genoeg repeteren om live sterk voor de dag te komen. Extra omkadering is de volgende stap. Ik hecht heel veel belang aan de juiste geluidsman voor elke band. Dat kost geld maar het levert meteen op. Als je op een podium staat en je sound zit goed, dan heb je al half gewonnen. Ook op kleinere podia moet je durven uitpakken en het verschil maken. Op die manier creëer je een fundament.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

“Van de bands verwacht ik dat ze zo lang mogelijk het heft in eigen handen houden. Op financieel gebied eis ik transparantie en inzage in de rekeningen. Ik doe het algemeen financieel beheer maar ik doe zelf geen enkele betaling; dat blijft gescheiden. Wederzijds vertrouwen is belangrijk, en betrokkenheid. Er moet naar elkaar geluisterd worden op een open manier. Ik ben echter geen pater familias. We worden weliswaar vrienden na verloop van tijd maar we werken op een professionele manier.”

“Is een roster van vijf bands voldoende? Met bepaalde bands verdien je je boterham niet. Die onzekerheid is het moeilijkste. Soms is het trekken en sleuren. Sommige verhalen lopen minder goed. Omdat Equal Idiots en SONS nu heel hard marcheren, denken mensen soms dat ik een gouden toverformule in handen heb, maar dat is niet zo. Je moet gewoon keihard werken en proberen de juiste keuzes te maken op het juiste moment. Dat is het belangrijkste.”

“Ik bouw graag mee aan het verhaal van een band vanaf het prille begin. Mensen zeggen vaak: ah ja, natuurlijk is dat een succesverhaal. Maar nadien is het gemakkelijk. (lacht) Knokken en geluk hebben: daar draait het om. En je gevoel volgen. Het is doorheen de jaren wel moeilijker geworden voor gitaargeoriënteerde bands. Je moet opboksen tegen een pak elektronische muziek. Maar tijdens de shows van Equal Idiots en SONS merk ik dat het publiek nog steeds open staat voor hardere gitaren. Daarom ga ik zo veel mogelijk mee naar liveshows: om de temperatuur te meten, te kijken wat er gebeurt, hoeveel mensen er in het publiek staan …”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

“De grootste uitdaging? Al vijf jaar stel ik mezelf de vraag: moet je nog platen uitbrengen? Is het niet beter om aparte nummers te releasen? Ik denk dat ik eruit ben: ik blijf old skool vasthangen aan het idee dat je nog altijd een album nodig hebt. Je moet immers een breder draagvlak zien te creëren. Ik vergelijk het met een tentoonstelling. Een expositie met slechts twee werken is een beetje mager, hé. Dat heb je snel gezien. Daarom ben ik ervan overtuigd dat een band voldoende muziek moet bieden. Zeker voor de genres waar ik mee werk. Als mensen een goede show hebben meegemaakt, willen ze de muziek vaak thuis nog eens herbeluisteren en als er dan geen of te weinig muziek van een groep beschikbaar zou zijn, dan is dat spijtig.”

“Wat ik bij Music Mania deed, probeer ik te vertalen naar het label en het management van groepen: ik probeer minder voor de hand liggende muziek te serveren omdat ik ervan overtuigd ben dat er een draagvlak voor is bij een breder publiek. Als dat lukt en je voelt dat die muziek begint te leven bij mensen, dan is mijn voldoening echt immens. Ik laat mijn buikgevoel van in de platenwinkel zijn werk doen. Hoeveel mensen kunnen we warm maken voor een band?”

“Als een plaat minder marcheert dan verhoopt, ben ik ontgoocheld. Je hebt het minder in de hand dan vroeger. Het is harder knokken om persaandacht. Andere zaken gaan dan weer gemakkelijker: dankzij streaming is het nu veel eenvoudiger om je muziek te verspreiden in het buitenland. Hoe deden we dat vroeger met Motek in pre-Facebooktijden en zonder Spotify, vraag ik me soms af. Mailen en bellen, hé.”

“De radio heeft nog steeds een immense impact. Wie had gedacht dat Equal Idiots zo zou doorbreken? En wie had in de zomer van 2017 durven denken dat SONS een jaar later al op Rock Werchter zou spelen? Ik alvast niet. Nee, dan zou ik totaal fout bezig zijn als manager. (lacht)

noisesome.com