Chantal-Acda-KBL3

Chantal Acda

“Bakken liefde!”

Chantal Acda is naar eigen zeggen onzeker. Zou het? Dankzij de muziek die ze uitbracht als/met Sleepingdog, True Bypass, Isbells, Marble Sounds en Distance, Light & Sky kan ze nu al terugblikken op een indrukwekkend body of work. Daarnaast is ze ook een gepassioneerde doordrijver die zich altijd goed weet te omringen. Op 18 september verschijnt haar tweede soloalbum ‘The Sparkle In Our Flaws’, haar eerste voor het gerenommeerde Duitse Glitterhouse label. De opvolger van ‘Let Your Hands Be My Guide’ is een hartverwarmende plaat waarop soulmates/toptalenten Shahzad Ismaily en Peter Broderick haar met raad en daad hebben bijgestaan.

We spreken Chantal in een Antwerpse koffiebar, met de muziek van Bon Iver en Cat Power op de achtergrond. De allerlaatste aflvering van Duyster, het radioprogramma op Studio Brussel dat ook belangrijk was voor Chantal, komt ter sprake.

“Ik heb geluisterd, ja. Als iets verdwijnt, kan ik dat normaal gezien wel loslaten, maar het einde van Duyster vind ik echt niet tof. Het programma heeft vanaf het prille begin heel veel voor me betekend. Ayco en Eppo waren de eersten die Sleepingdog steunden op de radio. Ik voelde me thuis bij Duyster. Radio-interviews verlopen normaal gezien wat snel en oppervlakkig maar Ayco was altijd warm en rustig als ze je interviewde. Dat was wel speciaal en dat is altijd zo gebleven. Voor mijn eigen muziek is het spijtig dat Duyster er niet meer is. Maar niet alleen daarom. Er is een stuk muzikale opvoeding weg. Eppo en Ayco waren goede peers. Het zijn ook twee hele mooie mensen. Het feit dat ze nummers lieten uitspelen die in wezen te lang zijn voor een radioprogramma, getuigt van heel veel respect voor iemands werk. Dat vind je bijna niet meer tegenwoordig. Ik had gehoopt in september een bezoekje te mogen brengen aan Ayco. Dat is jammer genoeg niet meer mogelijk. Aan de andere kant denk ik: als er iets wegvalt, moet er wel iets anders in de plaats komen. Dat geloof ik toch …”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

“Sowieso: als ik een plaat maak, ben ik op het moment zelf niet zo bezig met wat er nadien mee gebeurt. Tussen het einde van de opnames en de release begin ik wel eens te twijfelen. Dan word ik onrustig: wil ik me wel zo blootgeven aan de luisteraar? Dat blijft toch wat eng. Maar goed, ik moest deze plaat maken. Mijn albums zijn altijd meegereisd op het emotionele pad dat ik op dat moment aan het volgen was. Eigenlijk waren het voorbodes van waar ik later in mijn leven zou staan. Mijn muziek onstaat heel onbewust, zie je. De mensen waar ik mijn solowerk mee heb opgenomen – Shahzad Ismaily, Peter Broderick, Valgeir Sigurðssonvolg ik wel al heel erg lang. Ik kan me niet voorstellen dat ik snel iets zonder hen zal doen.”

“Peter heeft wezenlijke dingen in me veranderd. Mensen zeggen me soms dat ik een bepaalde blik in de ogen heb als ik me helemaal geef in de studio. Dan kijk ik eigenlijk nooit iemand aan. Dat is mijn plek. Peter is de enige die ik op dat moment recht aan kan kijken. Die connectie, daar kan niets tegen op. Het gaat om meer dan alleen maar spelen: begrip, diepgang, en luisteren. Ik mis hem als hij er niet is. In december ga ik naar Amerika om een tourtje met hem te doen.”

“Het gaat om meer dan alleen maar spelen: begrip, diepgang, en luisteren.”

“Shahzad (werkte o.a. met Lou Reed, Tom Waits en Bonnie ‘Prince’ Billy, red.) is ook echt een held. Ik had hem nooit durven vragen om mee te werken aan mijn plaat. Maar hij hoorde mijn muziek en hij wou meedoen. Dat was een heel belangrijk moment voor me. Ik beschouw mezelf niet als een technisch goede zangeres. Dat ene dingetje dat ik dan misschien wél kan, zag hij en daar is hij vol voor gegaan. Het heeft ervoor gezorgd dat ik in het diepe ben gesprongen. Ik ben naar daar (The Sparkle Studio in Pacific City, Oregen, red.) getrokken met half afgwerkte nummers. Met opzet omdat ik een deel van het schrijfproces met Shahzad en Peter wou doen.”

“Ik wou hen de ruimte geven om alle kanten op te kunnen. Ik had geen idee van wat het muzikaal zou worden. Alles is vertrokken vanuit een wederzijds vertrouwen. Kan ik het jonge bands aanraden om internationaal te denken qua sound en samenwerkingen? Dat heeft heel erg te maken met wie je bent. Ik ben op jonge leeftijd uit Nederland vertrokken om in België te komen wonen – ik voel me nergens helemaal thuis. Muzikanten hebben vaak een heel sterke vriendschap met de vaste mensen met wie ze spelen. Ik ook, maar ik kan ook heel hard zijn. Ik durf zeggen: jij komt niet op mijn plaat. Je moet als muzikant zoeken naar wat een liedje nodig heeft om echt te kunnen vliegen, en risico’s durven nemen. Toen ik deze plaat opnam ben ik dat echt gaan beseffen.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

“‘The Sparkle In Our Flaws’ is niet ingespeeld door mijn liveband (waar Gaëtan Vandewoude [Isbells], Alan Gevaert [dEUS] en Eric Thielemans [Tape Cuts Tape] deel van uitmaken, red.). Dat was niet gemakkelijk voor hen, ik snap dat heel goed. Maar ik had de nummers geschreven en ik ondervond wat ze nodig hadden. Het klinkt keihard maar hoe iemand zich daar bij voelt of zelfs hoe ik me daar bij voel, is eigenlijk niet belangrijk. Het draait niet meer om mij of hen, het gaat over het werk. Mijn liveband heeft weliswaar heel veel kwaliteiten. Wat ik niet wil, is dat ze de partijen van de plaat naspelen. Ik wil ook van hen een eigen inbreng. Dat is ook weer nieuw en anders. Ik zie het zitten om die reis met hen te doen.”

“Voor de plaat ben ik een weg ingeslagen met Shahzad en Peter. Qua manier van liedjes schrijven zat ik een beetje vast. Ik zong volgens het ritme van mijn gitaar. Shahzad heeft me daar uit getrokken. Ik moet totale overgave tentoon spreiden als ik zing, alsof alles van instrumentatie eromheen kan wegvallen. Op die manier ontstaat er extreme kwetsbaarheid en beland ik op een andere plek. Wachten is o zo belangrijk. Kijk naar het werk en neem de tijd. Ik vind het altijd raar als iemand denkt dat een plaat een succes moet worden of dat er een single moet op staan. Je maakt toch muziek omdat je die noodzaak voelt? Wat er daarna gebeurt? Als het voor jezelf klopt, dan moet dat eigenlijk volstaan.”

“Je moet zoeken naar wat een liedje nodig heeft om echt te kunnen vliegen, en risico’s durven nemen.”

“Let op, ik laat ook geen dingen aan het toeval over. Eerst moet de plaat er zijn. Zolang die niet af is, wil ik over niets anders nadenken. Daarna ben ik redelijk gestructureerd om de muziek zo goed mogelijk neer te zetten en te beschermen. Je moet zorgen dat mensen je plaat kunnen horen. Ik heb altijd superkleine stapjes genomen. Ik heb heel weinig concessies gedaan en ben mijn eigen weg gegaan. Dat is niet de weg van een heel groot publiek maar dat is oké. Telkens als ik in mijn favoriete zaaltje in Hannover speel – er kan 130 man binnen – zit het helemaal vol. Ik krijg er bakken liefde. Dat is alles wat ik wil.”

“Ik heb ook het geluk dat ik heel fijne muzikanten rond me heb die zich beledigd zouden voelen als ik ze betaalde voor een opname. Ik neem ook niet op in dure studio’s – daar zie ik het nut niet van in. Er moet ziel in de muziek zitten. Ik huur geen mensen in, ik investeer in het menselijke. Van daaruit vertrekt het voor mij. Vorig jaar hebben we met Distance, Light & Sky (een groep die naast Chantal ook bestaat uit Eric Thielemans en Chris Eckman van Walkabouts, red.) opgenomen met Phil Brown, de producer van Talk Talk. Normaal gezien hadden we hem nooit kunnen betalen, maar op een bepaald moment vroeg hij ons: ‘als jullie een plaat maken, mag ik die dan alsjeblieft opnemen?’ Dat is het mooie: je ontmoet iemand en legt je werk neer. En dan reageert hij en spring je. De essentie is dan niet dat je hem weinig hoeft te betalen. Nee, dan weet je dat hij er zijn hart in zal leggen.”

“En wat is mijn kracht? Ik ben eigenlijk heel onzeker. Zeker als muzikant. Ik ben helemaal niet zo technisch aangelegd. Ik doe alles op het gehoor. Maar ik heb geleerd om om me niet langer te laten afleiden door de dingen die ik niet goed kan. Als ik dat kan loslaten, ben ik vrij om te spelen.”

chantalacda.com