Brihang-KBL2

Brihang

Echt en oprecht

Brihang is een gangster. Zou het? Is de Knokse hiphopper zo een van die gasten die met grillz in zijn bekkie loos gaat over auto’s, bling en bitches? Die statements poneert en wild ongenuanceerd om zich heen schopt om onrecht aan te kaarten? Neen. We kunnen niet verder van de waarheid verwijderd zijn. Brihang laat woorden spreken en verpakt zijn boodschappen met grote zorg. Met ‘zolangmogelijk’, zijn eerste full album, dicht Brihang het gat tussen hiphop en poëzie. De leemte tussen Kowlier en Tourist LeMC lijkt te zijn opgevuld.

De eerste luisterbeurten van ‘zolangmogelijk’ lieten ons achter met een gevoel van ‘aangename verrassing’. In tegenstelling tot talloze andere hiphoppers moet Brihang het niet hebben van verbale krachtpatserij, bonkige beats of stoere praat. Hij flowt lekker op soundscapes die nu eens doen denken aan STUFF., dan weer aan Pomrad. Iets meer mellow, maar geen stroop. Wel de soundtrack voor een rusteloze ziel. Neem de lyrics weg en er blijft een zeer beluisterbare plaat over.

“Het was de bedoeling om de poëzie in de hiphop wat onder de aandacht te brengen”, zegt Brihang (alias voor Boudy Verleye). “Rappers hebben het doorgaans over wat hen bezighoudt, wat ze dagelijks meemaken; bij het gros van de grote namen gaat dat steevast over auto’s, vrouwen, geld en geweld. Dat is hun leefwereld, niet de mijne. Ik probeer zo dicht mogelijk te blijven bij wie ik ben en wat ik doe. Toen ik pas begon, heb ik me wel laten beïnvloeden door al die grootspraak, maar na een tijdje is dat gestopt. Ik wil niet de zoveelste copy-paste artiest zijn. Geen eenheidsworst voor mij.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

“De beeldhouwkunst (Boudy studeerde beeldhouwen aan Sint-Lucas) heeft me daarin toch wat gestuurd, zeker wat betreft in het leren loslaten van denkbeelden, om te gaan zoeken naar de ware aard van waar ik mee bezig was. Wat doe ik met het West-Vlaams? Met beats? Dat is een hele zoektocht en een boeiend ontdekkingsproces. ‘Alles Over Geven’ (de eerste ep, red.) heb ik gemaakt samen met een beatmaker uit Heist, DJ Dime, ‘Periode Jalisco’ (tweede ep, red.) heb ik op één nummer na helemaal zelf geproducet, en ‘zolangmogelijk’ was een samenwerking; de ene helft van de beats is van mijn hand.”

Het heeft alleszins gezorgd voor een werkstuk dat ergens mooi tussen valt. Ik zou je plaatsen tussen Tourist LeMC en Safi & Spreej, met zelfs wat dromerigheid van Eefje De Visser. Mee eens?
Brihang: “Ja, best wel. De laatste plaat van Eefje De Visser (‘Nachtlicht’, red.) heb ik nog niet helemaal gehoord, maar ik kan me wel verplaatsen in de sfeer die ze oproept. Die dromerigheid zit ook in mijn muziek en teksten. Ik heb veel inspiratie gevonden bij artiesten als Flying Lotus en consorten. Wat ik zo cool vind, is dat ik bij het maken van beats op niemand hoef te wachten en dat ik er meteen mijn teksten op kan uitproberen.”

“Ik wil niet de zoveelste copy-paste artiest zijn. Geen eenheidsworst voor mij.”

“De muziek komt wel altijd eerst. Het gebeurt dat niet afgewerkte teksten een hele periode onaangeroerd blijven liggen, tot een jaar, en dat ik ze dan toch nog afwerk. Het is vaak wachten op het juiste moment. Ik hanteer een makkelijke schrijfstijl: de eerste zin komt vrij vlot, en dan gaat het verder. Het gebeurt vaak dat een song een heel andere invulling krijgt dan de initiële titel doet vermoeden. ‘Morsen’ gaat helemaal niet over morsen, al was dat wel het uitgangspunt. Het is aan de luisteraar om uit te maken waar het over gaat.”

Toeval of niet, maar op Quindo.be heeft iemand een hele analyse gemaakt van de song ‘Balanceren’.
Brihang: “Ik heb het gezien. (lacht)

En, juist ontleed?
Brihang: “Neen, niet echt. Ik vind het wel fantastisch dat iemand zich daarmee bezighoudt. Een aantal zaken zitten wel juist, maar wat ik er zo cool aan vind, is dat de interpretatie vaak mooier klinkt dan wat ik eigenlijk bedoelde. Teksten onthullen pas later waar ze echt over gaan. Ik heb ‘zolangmogelijk’ nu zelf al veel beluisterd en er zitten toch een aantal onderwerpen in die een geheel vormen, iets waar ik tijdens het schrijven helemaal niet bij stil stond. Sommige mensen vinden het leuk om de plaat te beschouwen als een puzzel en stellen het hele plaatje samen door verschillende teksten aan elkaar te linken. Ik vind dat wel schoon. Ik had dezelfde ervaring met de eerste plaat van de Nederlandse Typhoon: ik ontdekte elke keer opnieuw een nieuwe woordspeling, een nieuwe zin …”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Luisteren is de boodschap. Dat is iets waar jij gevoelig voor bent: je hebt het liefst dat je publiek zit tijdens een optreden.
Brihang: “Dat een projectie van een eigen verlangen, eerlijk gezegd. Als ik naar een optreden ga, heb ik soms het idee dat ‘staan kijken’ niet echt past, dat zitten en luisteren me meer bij de les zou houden en ik er meer van zou genieten. Ik ga zelf staande en zittende concerten geven, omdat ik zeer benieuwd ben naar de verschillende invulling en beleving ervan. Hoe werkt dat? Wat doet een theaterzaal met beats en hiphop?”

In een oud interview had je het over D12, het vehikel waarmee Eminem zijn eerste rhymes op de wereld loste. Dat was een invloed?
Brihang: “(lacht) Ja, het was een cadeau van mijn pa. Ik was toen 12 of 13. Mijn pa baat een kledingwinkel in Knokke uit, hoofdzakelijk urban wear. Eminem lag er, en Dr. Dre. Zo ben ik in contact gekomen met rap en hiphop. En met een manier om met taal bezig te zijn. Ik heb altijd een moeilijke relatie gehad met taal: ik ben licht dyslectisch en lezen, dat ging niet altijd even makkelijk. Toen ik in Gent kwam studeren heb ik poëzie ontdekt. Geen ellenlange zinnen, maar kort en gebald, met een boodschap. Dat sprak me enorm aan.”

Nooit aan rap battles meegedaan? Ik herinner me uit ‘8 Mile’ die scene waarin Eminem helemaal alleen loos gaat – een kippenvelmoment.
Brihang: “Zelf nooit gedaan. Freestylen zegt me hoegenaamd niets. Ik krijg dan wel de commentaar: ‘Je bent niet echt als je dat niet kan.’ Tja, ik vind het niet erg om niet ‘echt’ te zijn. Meestal gaat dat nergens over, behalve wat dissen.”

“Freestylen zegt me niets. Meestal gaat dat nergens over, behalve wat dissen.”

Word! Ik had een paar jaar geleden een gesprek met Def P over hoe het met de Vlaamse Rap gesteld was. Niet goed, zo bleek. Tegenwoordig is het verhaal helemaal anders: Tourist LeMC, Pepe, Safi & Spreej, Diamantairs, Rauw & Onbesproken … Iedereen lijkt Vlaamse hiphop wat meer in de armen te hebben gesloten. Als laureaat van De Nieuwe Lichting 2014 kan je niet anders dan dit te beamen.
Brihang: “Ja. Het is waar. De stiefmoederlijke behandeling van Vlaamse hiphop lijkt voorbij. Al hinken we toch nog wat achterop in vergelijking met Nederland. Daar staan artiesten als Typhoon en Ricco & Sticks in de Ziggo Dome, een zaal met de capaciteit van het Sportpaleis. Ik heb wel het gevoel dat het hier de goeie kant opgaat. Belgische rappers worden opgepikt door het Nederlandse label Top Notch, zelfs Sony heeft interesse. Het is aan het groeien. Er is meer aandacht en meer kwaliteit dan vroeger. En je mag natuurlijk de kracht van sociale media en communities niet onderschatten. Hiphop is iets meer mainstream aan het worden. Als ik iemand mag tippen? Ares vind ik een boeiend persoon, een Nederlander. In België ben ik benieuwd naar wat het Brusselse Stikstof nog gaat doen.”

Je haalt je inspiratie uit het leven van alledag. Zijn er artiesten die je ergens een weg wijzen?
Brihang: “Jazeker, maar die hebben doorgaans weinig met hiphop te maken. Ik ben de laatste tijd veel naar de laatste plaat van Nick Cave aan het luisteren. Machtig. Ik volg wat de Belgische hiphopscene doet, uiteraard, maar het is geen bron. Ik probeer zelfs vaak het tegenovergestelde te doen van de ‘scene’, want het smaakt er naar die eenheidsworst.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Zit er een raakvlak tussen hiphop en beeldhouwen?
Brihang: “Neen. (lacht) Toen ik in 2014 De Nieuwe Lichting won, zat ik net in het tweede jaar beeldhouwen. Sindsdien is er een tweestrijd geweest tussen beeldende kunst en rappen: hoe kon ik die vermengen of elkaar laten bestuiven? Geen voor de hand liggende oefening, ook al zijn het twee creatieve uitlaatkleppen. Iets waar ik wel veel aan gehad heb: doordat ik met optredens wat centen verdiende, ben ik beginnen nadenken over een verdienmodel voor een leven als beeldhouwer of scheppend kunstenaar. De meeste gasten die afstuderen als kunstenaar weten gewoon niet hoe het verder moet, hoe ze hun talenten kunnen gebruiken om centen te verdienen. Zulke dingen worden volgens mij te weinig aangeleerd in een kunstschool.”

“Alles voor de kunst, ja. Maar hoe je moet leven van de kunst, dat is een groot vraagteken. Maar dankzij de muziek heb ik wel geleerd dat je een structuur moet hebben om je ding te kunnen doen. Wat beelden maken zelf betreft, moet ik eerlijk zijn dat ik er de laatste tijd minder mee bezig ben. Het ontstaansproces van een nieuwe song en een beeld is wel ietwat gelijkaardig: ik begin van een idee, waarop ik verder bouw. Dus, daar heb je je raakvlak. En, misschien nog het belangrijkst, de energie waarmee ik beelden maakte in het atelier zou ik willen gebruiken bij liveperformances van mijn muziek.”

“Alles voor de kunst, ja. Maar hoe je moet leven van de kunst, dat is een groot vraagteken.”

Wat maakt een optreden voor jou geslaagd?
Brihang: “Als het publiek luistert en lacht. Ze mogen babbelen, maar dan is het mijn taak om ze terug mee te krijgen. Dat maakt het geslaagd. Nu ja, ik heb nog veel te leren en moet nog een lange weg afleggen, maar dat maakt het net boeiend.”

“Wat me wel enigszins afschrikt, is de hype rond iets nieuws. Kijk naar De Nieuwe Lichting: ik had nooit gedacht dat ik een kans zou maken, en plots sta je daar als winnaar. Het heeft veel deuren geopend, maar het heeft me wel meteen ook met de voeten op de grond gezet. Ik voelde plots dat er vanalles van me verlangd werd. Ik dacht zelfs eventjes dat ik voortaan songs zou moeten schrijven die op de radio zouden passen, iets waar ik nooit mee bezig geweest was. Of ben. Ik doe het daar niet voor. Of optreden? Daar had ik nooit echt bij stilgestaan, al ben ik nu wel blij dat er voor mijn muziek een publiek is.”

© Koen Bauters
© Koen Bauters

Met de neus aan het venster, uitkijkend op de grote doorbraak. Het kan niet anders of je gaat elke dag loos op sociale media …
Brihang: “Dat zijn belangrijke kanalen, toch. Renzo Martens (Nederlands kunstenaar en filmmaker, red.) zei ooit: ‘Zonder zelfpromotie ben je niemand.’ Ik ga daar wel in mee, maar ik moet er toch regelmatig ook eens van afkicken. Mijn grote redding is een kleine Nokia-gsm. Geen wifi, geen apps, geen social media … Om de zoveel tijd leg ik mijn smartphone aan de kant en gebruik ik enkel die oude gsm. Dat is toch bevrijdend, een echt antigif. Als ik dat niet doe, check ik alles wat er verschijnt over een nieuwe release, en eigenlijk heb ik daar niet veel aan: ofwel wordt mijn ego gestreeld, ofwel word ik geraakt door wat ik lees en word ik er ongelukkig van. Nu ja, melancholie als inspiratiebron is wel interessant, maar ik wil die niet bewust opzoeken.”

Goed, uitsmijter van de dag: welk woord mag voor jou nooit verdwijnen?
Brihang: “Almanak! Gelanceerd door mijn buurvrouw, toen ze eens binnenliep met de legendarische zin ‘Ligg’n die almenakk’n ier noh?’. Mijn zus en ik dachten dat ze gek geworden was. Tot bleek dat ze het over schoolkalenders had. Vandaar, leve de almanak!”

brihang.be